…για την “Αγία Πρύμνη”
16/09/2009
Ένα σαπιοκάραβο, έχει προσαράξει πάνω απ’ το γραφείο μου δεμένο σε μια ξύλινη κορνίζα.
Ενθύμιο φωτογραφικής περιπλάνησης παρέα με τον φίλο μου τον Θόδωρο.
Πέραμα – Αμπελάκια Σαλαμίνας. Ώρα επιβίβασης έκτη απογευματινή. Ο Θόδωρος έχει αγοράσει έναν φακό ζουμ, δεύτερο χέρι σε καλή κατάσταση.
Πιάσαμε θέση στη πλώρη. «Οι γέροι κάθονται στη πρύμνη!»
Το καράβι πήρε στροφή δυτικά στην Κυνόσουρα.
Ζούμαρα στο σαπιοκάραβο για να διακρίνω το όνομά του.
Κατά λάθος πάτησα το κλείστρο. Τρόμαξα.
Ο Θόδωρος γέλασε, εγώ ξεχάστηκα.
Πέρασαν κάτι χρόνια, κι ένα βράδυ, το καράβι εμφανίστηκε αναπάντεχα στον σκοτεινό μου θάλαμο.
Δεν περίμενα να στεγνώσει η φωτογραφία. Άναψα το φως πήρα τον μεγεθυντικό φακό και διάβασα.
Αυτό με είχε τρομάξει λοιπόν. Οι δύο λέξεις που ήταν γραμμένες στην πλώρη: «Αγία Πρύμνη».
Επιμύθιο: Καλύτερα χωρίς επιμύθιο
16/09/2009 at 6:48 πμ
Ωραία ιστορία, υπέροχο τέλος. Μέρα καλή
16/09/2009 at 9:42 πμ
Το κατάστρωμα εκτονώνει τον ανταγωνισμό μεταξύ “Αγίας Πρύμνης” κι “Επάρατης Πλώρης”;
16/09/2009 at 5:08 μμ
…κι όταν στεγνώνει η φωτογραφία, διατηρεί τη μνήμη νωπή…
17/09/2009 at 10:07 πμ
@ Λάκης Φορουκλάς
Καλημέρες
@ ad noctum
Κάπως έτσι Έχει και πανοραμική θέα.
@ Μιχάλης Νικολάου
σωστά
18/09/2009 at 12:46 πμ
Πέραμα – Αμπελάκια με την “Παναγία Καματερού” καθισμένοι στην πλώρη, περνώντας μέσα από το νεκροταφείο καραβιών και προορισμό το Καμινάκι για μπάνιο….Τα νερά ακόμα τόσο διάφανα, που βλέπαμε τους δύτες με τα σκάφανδρα στον αμμουδερό βυθό να περνάνε καλώδια της ΔΕΗ (έτσι μας έλεγαν αυτοί που ήξεραν). Μετά τα νερά θόλωσαν μαζί με τις ψυχές μας…..
Νά ΄σαι καλά ρε Βασίλη. Κάθε φορά κάτι ωραίο ξεθάβεις από μέσα μας. Νά ΄σαι καλά….
19/09/2009 at 12:54 πμ
@ Πέτρος
Γεια σου ρε Πέτρο. Να σαι καλά και εσύ. Ελπίζω να βρεθούμε σύντομα.
19/09/2009 at 10:24 πμ
Ωραία ιστορία όπως πάντα αλλά …
ήρθε η ώρα μετά απο τόσο καιρό να κάνω και μια παρατήρηση. Έχει να κάνει με το επιμύθιο που εισάγεις τελευταία. Εκεί είναι οι αντιρρήσεις μου. Νομίζω πως αν το επιμύθιο είναι ολοφάνερο απο τα γραφόμενα, γράφοντάς το και στο τέλος το αποδυναμώνεις. Και αφαιρείς μεγάλο κομμάτι απο τη “μαγεία” της ιστορίας. Αν πάλι δεν είναι τόσο ολοφάνερο γράφοντάς το κατευθύνεις τον αναγνώστη προς τα κάπου που γι΄αυτόν δεν είναι και τόσο προφανές και μπερδεύεται.
Έπειτα, μια ιστορία μπορεί να έχει πολλά επιμύθια.
Τέλος, υπάρχουν κι άνθρωποι – όπως εγώ – που έχουν παιδικά απωθημένα με τον Αίσωπο και τα ηθικά του διδάγματα.
Τα ίδια θα ήθελα να γράψω και για τον φίλο σου τον Μιχάλη Νικολάου που επίσης γράφει πολύ ωραίες ιστορίες. Αλλά σε καινούριο μπλογκ δεν μου πάει να κάνω ποδαρικό με παρατηρήσεις.
19/09/2009 at 10:39 πμ
@ αλέξανδρος ανδρουλάκης
Ευχαριστώ για την παρατήρηση Αλέξανδρε και νομίζω πως έχεις δίκιο. Ίσως είναι καλύτερα να περιορίζεται σε έκτακτες περιστάσεις.
20/09/2009 at 12:12 πμ
Βεβαίως διότι το έκτακτο είναι…
έκτακτο!
Να σαι καλά.
21/09/2009 at 10:36 μμ
Μαζευτείτε λίγο γατί μου το κάνατε “Παρνασσό” το μαγαζί…..
21/09/2009 at 10:45 μμ
@ Πέτρος
Παρεπιπτόντως, έμαθα ότι στον Παρνασσό τον κανονικό έχει ταβέρνα ο Γιώργος ο Σπανός. Δεν κανονίζουμε μια εκδρομή;
22/09/2009 at 12:31 πμ
Η καλύτερη και χρησιμότερη πληροφορία στο surfing των τελευταίων μηνών!!!!!!