…σκεπτόμενες
05/07/2009
Είπε να πάει μια εκδρομή, ν’ αφήσει πίσω τις σκέψεις της, να ξεκουραστεί λίγο το μυαλό. Μα αυτές την πρόλαβαν στα διόδια, την προσπέρασαν και την περίμεναν στο χωριό. Το βράδυ βγήκαν στην πίσω βεράντα να καπνίσουν άλλο ένα τσιγάρο.
«Γιατί με ακολουθείτε;»
…το σώμα σου μας μεταφέρει…
«Το σώμα μου δεν σας χωράει.»
…μας μπερδεύεις με τις μικρές αποφάσεις…
…μόνο οι μεγάλες αποφάσεις χωράνε τους ανθρώπους…
«Η ζωή μου είναι οι αποφάσεις μου. Δεν υπάρχετε μόνο εσείς!»
…η ζωή σου μας περιλαμβάνει…
«Η συμβίωση είναι επιβεβλημένη»
…η συμβίωση επιβάλλει συμφωνίες
…οι ασυμφωνίες επιβάλλουν απαγορεύσεις…
«Σταματήστε! Αφήστε με να χαρώ λίγο!»
…όταν χρειάζεσαι άδεια για να χαρείς, νομιμοποιείς την θλίψη…
«Την μονιμοποιώ»
…έτσι οι στενοχώριες σχηματίζουν δυναστείες και οι χαρές μοιάζουν με συμμορίες…
05/07/2009 at 12:59 μμ
Όπου κι αν πάς,
στην άκρη της γής κι αν φτάσεις,
ό,τι προσπάθησες ν’αφήσεις πίσω,
απ’ό,τι κι αν θέλησες να ξεφύγεις,
μέσα στην τσέπη σου θα το βρείς..
Καλύτερα λοιπόν να λογαριαστείς μαζί του,
διαλέγοντας, όσο γίνεται, τη στιγμή..
05/07/2009 at 1:01 μμ
“…έτσι οι στενοχώριες σχηματίζουν δυναστείες και οι χαρές φτιάχνουν συμμορίες…”
παρ’ ότι απαισιόδοξο, μάλλον ρεαλιστικό μου ακούγεται, κι όσο πιο γρήγορα δεχτούμε την αλήθεια αυτή, τόσο πιο ζωντανά θα νιώσουμε την αδρεναλίνη της συμμορίτικης δράσης…
05/07/2009 at 1:44 μμ
@ Hypericum Perforatum
Το κακό (η καλό;) με τις σκέψεις είναι ότι έρχονται και φεύγουν αφήνοντας εμάς να πληρώνουμε τον λογαριασμό.
@ παρασκευή απόγευμα
το άλλαξα λίγο σε “οι χαρές μοιάζουν με συμμορίες”
γράφοντας είχα στο μυαλό μου τις παιδικές εκείνες που συμμαχούσαν ο φόβος με την χαρά, ο πόνος με την ικανοποίηση, ο κίνδυνος με την ανεμελιά.
05/07/2009 at 6:58 μμ
μακαρι να μην, αλλα παλι ισως κι αυτη η συνεχης συζητηση και παλη, να ειναι το ΟΛΟ..
εε ναι καποια στιγμη θα υπαρξει μια αναγκαστικη συμφιλιωση.. !!
06/07/2009 at 3:04 πμ
Κι αν δεν σκεφτοσασταν τον προορισμο σας τοσο εντονα,
κι αν απολαμβανατε μια παρορμητικη διαδρομη,
θα ξεγελουσατε τις σκεψεις σας Αυτες.
Κι ισως τοτε να τις ξεπερνουσατε εσεις, αντι να σας προσπερασουν Αυτες.
Τουλαχιστον Αυτες με τις οποιες τοσο σας αρεσει να κοντραρεστε στο δρομο (σας).
07/07/2009 at 8:55 πμ
@ αγκαλιές του φεγγαριού
ή λήθη
@ gvaranx
“κι αν δεν σκεφτόσασταν τον προορισμό σας τόσο έντονα…”
το κρατώ.
27/08/2009 at 6:29 μμ
Παρα λίγο να γράψω μία σκέψη μου, αλλά κατάφερα και την έδιωξα πριν με κατασπαράξει.
Ανακούφιση…
28/08/2009 at 12:59 μμ
@ Μιχάλης Νικολάου
Άμα είναι πεινασμένη κι αγριεμένη όλο και κάτι βρίσκει να κατασπαράξει.