…σε κατάσταση πολιορκίας
22/06/2009
Ένας τρόπος να μην υποκύψουμε στην επιθυμία, είναι να την φέρουμε αντιμέτωπη με το καθήκον και την υποχρέωση. Είναι βέβαιο ότι με εισαγγελική αυστηρότητα θα της απαγγείλουν την κατηγορία της αδυναμίας.
Ακόμα κι αν δεν εκδοθεί απόφαση, μια υπόδικη επιθυμία είναι αφερέγγυα. Αν πάλι καταδικαστεί και φυλακιστεί ισόβια με την ελπίδα να «σβήσει» σε κάποιο σκοτεινό κελί του μυαλού, υπάρχει ο κίνδυνος να αντέξει μέχρι την στιγμή που θα είναι πια αργά. Γι’ αυτό καλύτερα να μη μπλέξουμε με εισαγγελείς δικαστές δικηγόρους.
Η επιθυμία έχει επιθετική συμπεριφορά όχι γιατί αναζητά ζωτικό χώρο αλλά γιατί πολιορκείται. Δεν της αρκεί να διαφύγει κρυφά και μόνη μέσα από τις γραμμές του πολιορκητή.
Η επιθυμία δεν μπορεί να ζήσει αλλού παρά μόνο εκεί που γεννήθηκε.
Και παραδίνεται.
22/06/2009 at 7:52 πμ
Δεν έχει όρια όμως…Και καμιά φορά, αποδεικνύεται και “ξεροκέφαλη”…
Φιλιά πολλά απο ΝΖ, καλά να περνάς…
22/06/2009 at 5:03 μμ
Δεν ξέρω αν είναι σωστό να καταστείλει κάποιος την επιθυμία του ή να την αφήσει να εκραγεί και να συμπαρασύρει στη δίνη του ωστικού της κύματος τα αποτελέσματά της…
Σε αντίστοιχη περίπτωση πάντως ακολούθησα το σχέδιο B… και ….
22/06/2009 at 9:55 μμ
ανευ ορων ή ταχα?
23/06/2009 at 8:15 πμ
@ Artanis
Αν είχε όρια δεν θα ήταν επιθυμία. Θα ήταν αίτημα.
Καλημέρες.
@ masterpcm
Νομίζω ότι πρέπει απλά να της φερθεί ευγενικά χωρίς διαπραγματεύσεις.
@ gvaranx
τάχα.
23/06/2009 at 2:31 μμ
Τυπου παραδοση λοιπον, για να λεηλατησει εκ των εσω.. Συμφωνω.
25/06/2009 at 10:24 πμ
Kαι φυσικά η καταπιεσμένη επιθυμία γίνεται εμμονή.
Και η καταπιεσμένες εμμονές θρησκεία.
25/06/2009 at 11:58 μμ
@ gvaranx
Νομίζω πως η επιθυμία δεν λεηλατεί απλά απαλλοτριώνει.
@ αλέξανδρος ανδρουλάκης
θρησκείες που μεταφέρουν τις επιθυμίας σε μια άλλη ζωή.
26/06/2009 at 3:57 μμ
@ βζ
σκεφτομαι την επιθυμια ως πολεμιστη και οχι ως δημοσιο υπαλληλο..
26/06/2009 at 9:08 μμ
Το περίεργο είναι ότι αυτό που σε στρέφει ενάντια στις επιθυμίες σου, είναι συνήθως οι ανάγκες σου.
27/06/2009 at 9:41 πμ
@ gvarax
άλλοι την σκέφτονται σαν επαναστάτη άλλοι σαν αντικατστάτη, άλλοι σαν ποιητή και άλλοι σαν αποποιητή ευθυνών.
Εγώ την σκέφτομαι σαν ιππότη χωρίς πανοπλία κάποιες φορές.
@ paperflowers
κι όταν οι ανάγκες γίνονται επιθυμίες;
27/06/2009 at 3:12 μμ
Τότε είσαι σε καλό δρόμο νομίζω…!
27/06/2009 at 3:29 μμ
@ paperflowers
Ο καλός δρόμος όμως είναι και ο σωστός;
27/06/2009 at 3:42 μμ
ο δρομος που εισαι ειναι παντα ο σωστος..
27/06/2009 at 3:59 μμ
@ gvaranx
Είναι; Μήπως είναι απλά ο δρόμος που αντέχουμε ή που νομίζουμε καλύτερο και ασφαλέστερο;
27/06/2009 at 4:15 μμ
Ειναι ο δρομος που θελουμε να ειμαστε για τους λογους που τον εχουμε επιλεξει, ειτε επειδη τον απολαμβανουμε, ειτε επειδη οι αλλοι δρομοι μας φοβιζουν.. και αφου ειμαστε κει καλα κανουμε ή σωστα πρατουμε.
28/06/2009 at 9:05 μμ
@ gvaranx
σωστό το διαζευκτικό “ή”
29/06/2009 at 1:24 μμ
διαλεγω προσεχτικα τις λεξεις μου
29/06/2009 at 1:49 μμ
Ανακάλυψα πρόσφατα το μπλογκ σου. Η γραφή σου είναι καταπληκτική, απίστευτη!! Μακάρι να έβρισκε κανείς συχνότερα τόση συμπύκνωση και απόσταξη και τέτοια ισορροπία και τόση λεπτότητα. Έχω μείνει άφωνη.
30/06/2009 at 12:29 πμ
@ gvaranx
το έχω προσέξει
@ mg
Ευχαριστώ πολύ για τα (υπερβολικά) θερμά λόγια και για τον χρόνο που αφιερώνεις σε αυτές τις μικρές ιστορίες.
30/06/2009 at 2:11 μμ
Συγγνώμη αν ακούστηκα υπερβολική -πάντως δεν υπήρχε καμιά πρόθεση κολακείας ή ειρωνείας. Απλώς μου αρέσει πολύ ο τρόπος που γράφεις.
30/06/2009 at 3:33 μμ
@ mg
Δεν υπάρχει λόγος να ζητάτε συγνώμη. Και σε ποιον δεν αρέσει να ακούει καλά λόγια. Σας ευχαριστώ άλλη μια φορά