…ευρέως φάσματος
03/06/2009
Η Ωγκμεντίν. Η όμορφη, γλυκειά Ωγκμεντίν μας. Δεν ήταν αυτό το κανονικό της όνομα, έτσι την ονομάσαμε μετά. Έτσι την θυμόμαστε και οι τρεις.
Τότε:
Ο ένας παντρεμένος και ερωτευμένος με μια πιτσιρίκα, ο άλλος χωρισμένος και ερωτευμένος με μια παντρεμένη, ο τρίτος αδιάφορος για τις γυναίκες μετά από τρεις αποτυχημένους αρραβώνες.
Γνωρίσαμε την Ωγκμεντίν στο Παρίσι. Ήταν ξεναγός μας, όχι τόσο στα αξιοθέατα της πόλης όσο στις άγνωστες μέχρι τότε για εμάς πτυχές της γυναικείας ψυχής.
Κανείς μας δεν κοιμήθηκε με την Ωγκμεντιν. Αλλά και οι τρεις «ξυπνήσαμε» μαζί της, γλυκά, σαν από ύπνο βαθύ του πυρετού, με το μυαλό γεμάτο “αντισώματα”.
«Mε το ψέμα αλλάζω, με την αλήθεια εξελίσσομαι» είπε την τελευταία μέρα στο αεροδρόμιο και μας φίλησε τρυφερά στο μάγουλο.
04/06/2009 at 12:51 πμ
και το “ντεπονάκι” καλό είναι…
αντιπυρετικό, αναλγητικό, παυσίπονο.
αν και προτιμώ …τη χριστίνα…
05/06/2009 at 11:46 πμ
@ ΣΤΑΥΡΟΣ
Και πολύ καλά κάνεις και προτιμάς την Χριστίνα αν και σε βαριές περιπτώσεις τα αντιπυρετικά πρέπει να τα αλλάζουμε ανά τρίωρο αλλιώς παραμονεύουν τα υπόθετα
05/06/2009 at 12:16 μμ
Ενδιαφέρουσα παρέα ήσαστε… :-Ρ
06/06/2009 at 12:24 πμ
Να σας πληροφορήσω πως κυκλοφορεί νέο σκεύασμα στην αγορά, ευρέως χάσματος πλέον.
Με αυτό δεν πλαγιάζει επίσης κανείς αλλά ξυπνούν γλυκά (;) αμφότερα τα φύλα.
Καλό βράδυ και περαστικά μας!
06/06/2009 at 9:20 πμ
@ paperflowers
Κάτι παραπάνω. Φανταστική παρέα.
@ pandora
Σιδερένιοι
08/06/2009 at 2:43 μμ
Μμμμμ. Να κοιτάξω τα διανυκτερεύοντα;
08/06/2009 at 11:09 μμ
«Mε το ψέμα αλλάζω, με την αλήθεια εξελίσσομαι»
Εύστοχη η Ωγκμεντίν
09/06/2009 at 9:55 πμ
@ Pigkouinos
Δεν είναι κακή ιδέα
@ το κορίτσι που ήθελε πολλά
Φανταστική η Ωγκμεντίν
09/06/2009 at 11:14 πμ
Ωραία ιστορία…Το όνομά της ωστόσο μου φέρνει στο μυαλό το γνωστό αντιβιωτικό…
Καλό καλοκαίρι, φιλιά πολλά απο ΝΖ…
09/06/2009 at 10:20 μμ
“Αλτουσέρ κι αμφετανόλη
να’ ταν η ζωή μας όλη ”
(παλαιό σύνθημα στου τοίχους του Παν/μίου Ρεθύμνου)
10/06/2009 at 9:21 πμ
@ Artanis
Δεν ήταν τυχαία η επιλογή του ονόματος.
Καλό καλοκαίρι.
@ α.α.
“Μύκονος και αιθανόλη
να’ταν η ζωή μας όλη”
Μία “νέα” εκδοχή του.
12/06/2009 at 10:27 πμ
κλείνεις με μια υπέροχη ατάκα, από αυτές που θα με συντροφεύουν την υπόλοιπη μέρα.
Καλώς σε βρήκα!
14/06/2009 at 9:37 πμ
@ fieryfairy
Καλώς ήρθες!
14/06/2009 at 7:38 μμ
Υπέροχο κείμενο!!!!
Ότι ωραιοτερο συνήθως είναι αυτό που συντροφεύει τα όνειρά μας και ας μην κοιμήθηκε κοντά στο μαξιλάρι μας, μονάχα αρκεί που τόσο ταξίδεψε στην σκέψη μας!!!!!
15/06/2009 at 6:19 μμ
@ aurangel
Είναι όμορφο όμως το “ότι ωραιότερο” να ανοίγει τα μάτια του κάθε πρωί απέναντι στα δικά μας. Δεν είναι;
18/06/2009 at 4:39 μμ
Oi πτυχες της γυναικειας ψυχης,
μοιαζουν με κεινο το φορεμα της Ωγκμεντιν,
τοτε στο παρκο ..
λιγο πριν πιασει εκεινη η δυνατη βροχη και την αποχαιρετησετε για παντα, βρεγμενη μα γελαστη..
-το θυμαστε ?
Ηταν ενα μεσατο, εκρου, λινο, σφιχτοδεμενο
στη μεση της ..
Απο κει ψηλα ξεχυνοταν ελευθερο ως τη γη
με μυριαδες καλοραμμενες πιετες με κλαρες ..
που την αγκαλιαζανε μεχρι τους λεπτους αστραγαλους.
-μυριαδες πτυχες!
23/06/2009 at 8:19 πμ
@ Talisker
Το θυμάμαι. Θυμάμαι πως όλες οι πτυχές έφτιαχναν μια πανίσχυρη αρχή διατήρησης του… σχήματος.