…προγαμιαίες
09/05/2009
Παντρεύεται και η Φ. Αύριο δεσμεύεται ενώπιον Θεού, Φίλων, Συγγενών και εαυτού, ότι θα αγαπάει τον ίδιο άντρα για την υπόλοιπη ζωή της. Παραμονές του γάμου, οι φίλες θεράπευαν την προγαμιαία αγωνία με την παραίνεση «Μια φορά παντρεύεσαι. Χαλάρωσε και απόλαυσέ το».
Εγώ ρώτησα «Που το ξέρετε;» με αγριόκοιταξαν αλλά συνέχισα «Που το ξέρετε ότι θα παντρευτεί μόνο μία φορά;» Ήθελα να ρωτήσω «Πως ξέρετε ότι δεν θα ερωτευτεί δεύτερη φορά;» μα ένα βλέμμα από εκείνα με την αξιοπρεπή αγωνία του αμυνόμενου και τον ηρωισμό του πολιορκημένου από την θλίψη ανθρώπου, μου φάνηκε πως έλεγε «Οι γυναίκες παντρεύονται μια φορά, άσχετα αν ερωτεύονται περισσότερες». Σταμάτησα.
Διέκρινα την άγρια χαρά του νικητή στη γυναικεία συντροφιά και σκέφτηκα πως είναι φρονιμότερο να αναζητήσω τον ηττημένο.
09/05/2009 at 10:02 πμ
Καμιά φορά ο έρωτας δεν έχει καμιά σχέση με τον γάμο, άλλοτε πάλι είναι ένα και το αυτό…Όπως και νά’χει, όταν η σχέση ωριμάζει, εντός ή εκτός γάμου, έρχεται και η αγάπη…
09/05/2009 at 10:53 πμ
Οιγυναίκες επιθυμούν να ντυθούν νύφη, τουλάχιστον, μία φορά στη ζωή τους.Η δεύτερη είναι προαιρετική…
09/05/2009 at 11:19 πμ
@ artanis
Ωριμάζει εκτός γάμου αν μείνει κάτι εκτός γάμου. Αλλιώς…
@magica
άρα η πρώτη είναι υποχρεωτική
09/05/2009 at 1:52 μμ
Μα οι μεγάλοι έρωτες (πόσο συχνά έραγε;)
δεν περνάνε από το κρεββάτι,
κι ακόμη λιγότερο από το γάμο..
09/05/2009 at 2:10 μμ
…σκέφτηκα πως είναι φρονιμότερο να αναζητήσω τον ηττημένο…
ποιός όμως είναι ο ηττημένος;
εγώ θα έλεγα η γυναίκα που το μόνο της όνειρο είναι ο γάμος, η γυναίκα που εθελοτυφλεί μπροστά στο προφανές αδιέξοδο των σχέσεων, εντός και εκτός γάμου.
09/05/2009 at 3:53 μμ
@ δλ
Έχεις δίκιο αν και νομίζω πως πολλές φορές οι μεγάλοι έρωτες “περνάνε” από το κρεβάτι αλλά δεν κοιμούνται στο ίδιο κρεβάτι.
@ taburito
Νομίζω πως τον ηττημένο τον αναγνωρίζεις από εκείνο το βλέμμα που καταμετρά τις απώλειες.
09/05/2009 at 7:08 μμ
Τον ηττημένο τον βρήκες;
09/05/2009 at 11:43 μμ
@ akamas
Δεν τον βρήκα τον ηττημένο. Αλλά ούτε τον νικητή βρήκα.
10/05/2009 at 1:28 μμ
Γάμοι? Απαπά!
Πάντως εδώ είναι πιο ήσυχα τα πράγματα, ξεφεύγει λίγο το μυαλό από τη μαύρη καθημερινότητα της κοινωνίας. Μ’ αρέσει, αν έχει σημασία.
10/05/2009 at 1:54 μμ
@ Zed
Εργένης λοιπόν ;
(Που ακριβώς “είναι πιο ήχυχα τα πράγματα;”)
10/05/2009 at 3:05 μμ
Αν και ως ιδιότητα παρουσιάζει ενδιαφέρον, εντούτοις όχι. Εγω προτιμώ τις μακροχρόνιες ανευ τίτλων και επισημοποιήσεων ανθρώπινες σχέσεις.
(στις αναρτήσεις
10/05/2009 at 6:25 μμ
@ Zed
Συμφωνούμε αν αντικαταστήσω το “μακροχρόνιες” με το “όσο πάει”.
(Χαίρομαι αν αυτά τα μικρά κείμενα λειτουργούν με αυτόν τον τρόπο
)
10/05/2009 at 8:38 μμ
Εγώ πάλι νομίζω πως πλέον, οι γυναίκες ερωτεύονται μία φορά (εκείνον που δεν παντρεύονται ποτέ), άσχετα με το πόσες φορές παντρεύονται τελικά.
10/05/2009 at 8:42 μμ
@ paperflowers
Και σε πολλούς άντρες συμβαίνει το ίδιο.
11/05/2009 at 12:04 πμ
εμένα οι γάμοι μού προξενούσαν απ’ όταν ήμουνα (πολύ) μικρή, (πολύ) μεγάλη κατάθλιψη μόνο που τότε κανείς δεν μέ πίστευε.
Τώρα μέ πιστεύουν αναγκαστικά αλλά νά που δεν μού λέει πια και τίποτα, διότι μάλλον ότι δεν είμαι καλά πάλι νομίζω ότι λέν από μέσα τους
Συμφωνώ βz μαζί σου, γενικά, στα’πα και στο…κυρίως ποστ – αλλά ότι ερωτευόμαστε μόνο μια φορά: no way, αποκλείεται
11/05/2009 at 1:55 πμ
@ χάρη
Εγώ πάλι, μικρός ήθελα να γίνω πυροσβέστης. Μου έμεινε όμως κουσούρι απ’ ότι φάνηκε, είχα και τη μάνα μου να με διαπαιδαγωγεί να αποφεύγω τους καυγάδες όταν παντρευτώ, έκανα και το τραγικό λάθος να παντρευτώ μικρός, τα είχα φρέσκα στο μυαλό μου, μόλις πήγαινε να γίνει καβγαδάκι, τσουπ με κατάβρεχα και έσβηνα (κοινώς το βούλωνα χάριν της οικογενειακής γαλήνης). Ε, με τα πολλά, μια μέρα ξέμεινα από νερό πήρα φωτιά, στάχτες όλα.
11/05/2009 at 1:49 μμ
Το κακό είναι ότι το μετά το “όσο πάει” μπορεί να κρατήσει απελπιστικά πολύ ..
11/05/2009 at 1:53 μμ
@ L’
Ναι. Γιατί το “παραπαίει” έχει μικρή διαφορά με το “παραπάει”.
12/05/2009 at 12:17 πμ
Έπιασες κι εσύ θέμα όμως.. Ο γάμος δλδ δε σκοτώνει τον έρωτα, απλά δεν έχει καμία σχέση μ’ αυτόν; Δε μ’ αρέσει σαν απόσταγμα.. Φιλιά
12/05/2009 at 12:24 πμ
Οι συνειρμοί είναι φοβερό πράγμα.
Διαβάζοντας την ιστορία σου πρώτα μου ήρθε στο μυαλό μια μαφιόζικη χαζοταινία που είχα δει πριν χρόνια στην τηλεόραση και μετά σκέφτηκα τους χασισοκαλιεργητές της περιχής μας.
Άμα ρωτήσεις κανέναν καλλιεργητή αν καπνίζει χασίσι θα σου απαντήσει:
“Α, κουμπάρε, άλλο η δουλειά κι άλλο η διασκέδαση”
Στην ταινία ο αρχιμαφίοζος πεθερός έλεγε προς τον υποψήφιο γαμπρό του που αντιστεκόταν στο γάμο:
“Και ποιός σου είπε πως άμα παντρευτείς την κόρη μου δεν θα μπορείς να ξαναερωτευτείς; Εσείς οι νέοι πάντα μπερδεύετε τον γάμο με τον έρωτα”
12/05/2009 at 12:55 πμ
@ Ανέστης Μ.
Έχει, πως δεν έχει. Απλά το ερωτικό συμβόλαιο δεν έχει επικαρπία.
@ αλέξανδρος ανδρουλάκης
Τελικά στην παρανομία ευδοκιμεί ο έρωτας ε;
12/05/2009 at 1:54 πμ
Ναι στην παρανομία!
Μα είδες ένα πράμα!;
Ακόμα κι ελεύθερος να είσαι νοιώθεις ενοχές για τις υπόλοιπες γυναίκες που μπορεί να είναι ερωτευμένες μαζί σου κι εσύ – ακόμα – δεν το ξέρεις (ή δεν τις ξέρεις)!!!
12/05/2009 at 5:25 πμ
αγαπητέ αλέξανδρε με γέμισες ενοχές
13/05/2009 at 1:35 μμ
χμμ για το αν ερωτευόμαστε μια φορά στη ζωή μας..νομίζω πως κανείς δεν ερωτεύεται μόνο μια φορά.απλώς την επόμενη φορά που ερωτεύεται είναι τόσο ενθουσιασμένος που τείνει να υποτιμάει το παλιό και να λέει “τώρα ερωτεύομαι πρώτη φορά”..και κάθε επόμενη φορά νομίζουμε πως είναι η πρώτη μέχρι να έρθει η τελευταία και να παντρευτούμε(αν παντρευτούμε) τον “μοναδικό άνθρωπο που ερωτευτήκαμε”..
ΥΓ μ άρεσε η παροιμοίωση με τη φωτιά και τις στάχτες και τον πυροσβέστη.Μπορεί κι η μαμά μου να ήθελε να γίνει πυροσβέστης παλιά.
13/05/2009 at 5:11 μμ
@ το κορίτσι που ήθελε πολλά
Η μαμά σου πυροσβέστης; Δεν νομίζω. Μόνο τ΄αγόρια θέλουν να γίνουν πυροσβέστες. Τα κορίτσια “ειδικεύονται” στο να ανάβουν “φωτιές” αλλά και να σβήνουν τις δικές τους εσωτερικές “φωτιές”.
13/05/2009 at 6:54 μμ
@ κορίτσι που ήθελε πολλά: τα λες πολύ ωραία, και συμφωνώ
μερικές (- μερικοί) όμως ίσως κρατάμε και μια επαφή μ’ εκείνη την έρημη τη μνήμη…
@ βz: εμένα μ’ άρεσαν οι πυροσβέστες, μ’ άρεσαν και οι φωτιές (κυριολεκτικά, όχι μεταφορικά: άναβα σπίρτα!). Νομίζω όμως πως το “κορίτσι που ήθελε κτλ” κάτι άλλο εννοεί με τη μαμά της: μάλλον εκείνη είχε αναλάβει τον ρόλο που (στη δικιά σου ιστορία) είχες αναλάβει εσύ
(κατάλαβα καλά; – γιατί εδώ που τα λέμε αυτός είναι ρόλος μαμάδικος συνήθως…)
όσο για τις στάχτες φίλε μου βz: φοβερό υλικό…
13/05/2009 at 10:57 μμ
χάρη, καλά κατάλαβες για την πυροσβεστική, αυτό εννούσα..και χαίρομαι που σου φαίνεται πως “τα λέω πολύ ωραία”
όσο γι αυτό με τη μνήμη..ναι νομίζω πως όλες οι πληγές οφείλονται στο ότι το παλιό δεν υποτιμάται πάντα..:( αλλιώς θα ήμασταν πάντα καταχαρούμενοι μ αυτά που έχουμε, πράγμα που μέχρι στιγμής έχω καταφέρει.αλλά μικρή είμαι ακόμα, θα τα φάω τα μούτρα μου κι εγώ!
ωραία είναι εδώ, λέω να το κάνω στέκι το μπλόγκ σας κύριε βζ
13/05/2009 at 11:45 μμ
@ χάρη
Οι στάχτες. Ναι φοβερό υλικό. (Μέχρι γλυκά κουλουράκια φτιάχνεις
)
@ το κορίτσι που ήθελε πολλά.
Χαρά μου και τιμή μου να γίνει στέκι ενός “κοριτσιού που θέλει πολλά” αυτό το blog με τις λίγες λέξεις.
ΥΓ. Πιο μεγάλα δεινά φέρνει η υπερτίμηση παρά η υποτίμηση ανθρώπων και πραγμάτων.
14/05/2009 at 5:15 μμ
@κορίτσι που ήθελε πολλά:
μην το λες, μην το λες, μικρή είσαι (ηλικιακά ίσως), ναι, αλλά άσ’το
είναι πιθανό, αλλά άσ’το προς το παρόν (:για μένα ο έρωτας αξίζει επειδή πέφτουμε πάντα με τα μούτρα σαν παιδάκια και δεν μαθαίνουμε ποτέ μάλλον τίποτα…)
[έπρεπε να στα πω στο δικό σου μπλοκάκι (μπήκα), αλλά κι εδώ καλά μού φαίνεται – δένει και με την κουβέντα – (η μουσική σου: δωράκι)
