…για πρινter
07/04/2009
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας εκτυπωτής που δεν έπαιρνε τα γράμματα. Έκανε συνέχεια ορθογραφικά λάθη. Κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει το «φαινόμενο» που χειροτέρευε κάθε μέρα.
Σιγά σιγά άρχισε να μπερδεύει τα χρώματα , μετά τα σχήματα και στο τέλος τις μορφές. Μια μέρα τύπωσε καουμπόηδες να δαμάζουν άγρια πρόβατα, παπάδες να οδηγούν καρτ, την υπουργό παιδείας να χορεύει τσιφτετέλι στο υπουργικό συμβούλιο. Του δώσανε τα καλύτερα φάρμακα, τον πήγαν στους καλύτερους μηχανικούς. Τίποτα. Αγιάτρευτος.
Τον αποσύνδεσαν, τον έκλεισαν στο πατάρι, αλλά αυτός ξελόγιασε ένα ξεχασμένο μόντεμ-ρούτερ και άρχισε να στέλνει τις παράξενες εικόνες του σε άλλους εκτυπωτές.
Είδαν και απόειδαν, τον πήγαν σε έναν φημισμένο pixαναλυτή ο οποίος αποφάνθηκε : “Το πρόβλημα με τον πριντερ βρίσκεται στο παρελθόν του”. Και τον ξαναεγκατέστησε.
07/04/2009 at 7:20 μμ
και τελευταία σκηνή ο pιxαναλυτής μόνος στο γραφείο του παίρνει τις παλιές εκτυπώσεις και τις καρφιτσώνει σε έναν πίνακα μαζί με άλλα έργα πρώην αρρώστων του, έτσι για να τα καμαρώνει :p
+28 λέξεις :p
07/04/2009 at 10:36 μμ
έξυπνο κ απολαυστικό! ότι χρειαζόμουν αυτή τη στιγμή
08/04/2009 at 2:59 μμ
@ trol
και γράφει το γνωστό τραγούδι pixel pixel τον καημό μου…
@ Φω
παλιά ιστοριούλα είναι και την ανέβασα για να υπάρχει. αφού σου χρησίμευσε ακόμα καλύτερα
08/04/2009 at 11:41 μμ
Εγώ θα τον έκανα βιδούλες κ θα τον πέταγα.
Το παρελθόν αν δεν αξίζει το πετάς στα σκουπίδια..
09/04/2009 at 12:40 πμ
Το παρελθόν;
Μήπως ο pixαναλυτής λέγεται Γ. Πρινterderis;
09/04/2009 at 5:20 πμ
Φανταστικό το κείμενο αυτό, φίλε μου…Το αγάπησα στην κυριολεξία…Μου έφτιαξε το απόγευμα…
Φιλιά πολλά πο ΝΖ…
09/04/2009 at 10:26 πμ
@ Μ.Α.
Σκληρό αν και είναι καλό που και που να καθαρίζουμε τη ζωή από σκουπίδια επικίνδυνα για την υγεία μας.
@ αλέξανδρος ανδρουλάκης
Εγώ για Pasokλόγο τον ήξερα αυτόν τον Πεσπεderi.
@ Artanis
Χαίρομαι ιδιαίτερα. Καλημέρες
09/04/2009 at 10:08 μμ
Μου αρέσει πολύ ο τρόπος που γράφεις… Ιστορίες απλές, να κυλούν και να περιγράφουν τη ζωή τόσων ανθρώπων, θα μπορούσαν να είναι για τη ζωή του καθενός μας… Παραμύθια γλυκά, παραμύθια που πονούν, πινελιές απρόσμενες, σκληρές, αγγίζουν την ψυχή μου…
Να είσαι καλά, να μας συντροφεύεις…
10/04/2009 at 7:23 πμ
@ Μ!
Σε ευχαριστώ πολύ και καλώς όρισες.