…για ένα κέρμα

Έξω από το πατρικό μου υπήρχε ο μοναδικός τηλεφωνικός θάλαμος της γειτονιάς. Πιο πολύ τηλεφωνούσαν γυναίκες. Όταν ξεχνούσαν κάτι, το φύλαγα μήπως το αναζητήσουν. Μερικές μιλούσαν σιγά, με μάτια κλειστά, κρατώντας το τηλέφωνο με τα δύο χέρια.  Μετά έβαζαν το ακουστικό αργά, προσεκτικά, στη θέση του σα να αποχωρίζονται κάτι αγαπημένο. Έβγαιναν από τον θάλαμο σκεφτικές τόσο, που καταλάβαινες ότι μετάνιωσαν για κάτι που είπαν ή που δεν είπαν και ξαναγύριζαν να πάρουν πάλι τηλέφωνο για να επανορθώσουν. Κάποιες από αυτές τις δεύτερες φορές έβγαιναν δακρυσμένες. Σε μία από αυτές χάρισα το μοναδικό μου κέρμα για ένα δεύτερο τηλεφώνημα. Θέλησε να με φιλήσει αλλά δεν την άφησα. Ήμουν μικρός. Μου έφτανε που ξέχναγε τη μυρωδιά της στον τηλεφωνικό θάλαμο και γω την φύλαγα.