…για αόρατες πόρτες και ορατές τιμωρίες
26/02/2009
Ένα Σάββατο, ερωτεύτηκα την φίλη μου την Χαρούλα. Για μισή ώρα. Παίξαμε τους γιατρούς και με άφησε να πιάσω την κοιλιά της.
Μετά παίξαμε το αντρόγυνο. Εκείνο το παιχνίδι που τα αγόρια κοιτάνε σαν χάνοι τα κορίτσια να παίζουν τις νοικοκυρές ανάμεσα στα αόρατα ντουβάρια του σπιτικού μπαινοβγαίνοντας φουριόζικα σε φανταστικά δωμάτια.
Ξαφνικά άρχισε να τσιρίζει. Βρόντηξα, λέει, μια –φανταστική- πόρτα και ξύπνησα το παιδί. Μαλώσαμε. Ξύπνησε το πραγματικό μωρό, η αδελφή μου. Η μάνα μου νευρίασε. Έβγαλε την σκάφη στην αυλή : «Θα πλυθείς μόνος σου».
Σαν τιμωρία ακούστηκε. Αλλιώς φανταζόμουν τον πρόλογο για την «πρώτη φορά». Περίμενα κάτι σαν: «Μεγάλωσες πια, θα κάνεις μπάνιο μόνος σου» ας πούμε. Αλλά, έτσι είναι. Αν περιμένεις αντί να διεκδικείς, σε περιμένει κάτι σαν τιμωρία.
26/02/2009 at 10:39 πμ
Αφού ο γάμος έχει συνέπειες ακόμα και σε φανταστικό επίπεδο, ως παιχνίδι, φαντάσου στην πραγματικότητα και στα σοβαρά.
Δεν πήραμε όμως τα μαθήματά μας όταν έπρεπε.
Και προκύπτει κι άλλη μια φράση που – μερικές γυναίκες μανάδες ξέρουν να τη λεν έτσι ώστε να – ακούγεται σαν απειλή και τιμωρία:
“ΕΧΕΙς ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙς ΚΙ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ!!!!”
26/02/2009 at 7:29 μμ
@ αλέξανδρος ανδρουλάκης
Ο γάμος είτε φανταστικός είτε πραγματικός είναι ένα “παιχνίδι” ρόλων και ανοικτών κανόνων.
Οι μανάδες-μητέρες ακόμα και αν δεν σκηνοθετούν ή δεν πρωταγωνιστούν έχουν συμμετοχή σε μεγάλο μερος του σεναρίου.
26/02/2009 at 8:04 μμ
Οι μητέρες άμφω υποθέτω !
Κι εκτός από τη συμμετοχή στο σενάριο,
κάνουν συχνά και το casting !
26/02/2009 at 8:35 μμ
“Θα πλυθείς μόνος σου” όχι επειδή αναγνωρίζω οτι μεγάλωσες, αλλά θα σου στερήσω τη στοργή και τη φροντίδα επειδή ήσουν άτακτος !!!
27/02/2009 at 12:56 πμ
@ Hypericum Perforatum
Σαφώς άμφω. Και προσπαθώ να το ερμηνεύσω με την θεωρία του εγωιστικού γονιδίου.
@ didymina
Έτσι ακριβώς!
27/02/2009 at 2:45 πμ
Ξέρεις πόσους άντρες έχω γνωρίσει που ψάχνουν εναγωνίως τη μητέρα μέσα σε κάθε γυναίκα?
Και την τιμωρία μετά από κάθε “ζημιά”?
Δεν θα σου πω, γιατί φοβάμαι να τους μετρήσω…
Θα μου πεις φταίει η μαμά τους και θα σου πω φταίει ο μπαμπάς της, αλλά φταίει κι η μαμά του που έγινε έτσι απ’τη μαμά της και τον μπαμπά της κτλ κτλ κτλ..
Ας σπάσουμε καλύτερα την αλυσίδα χωρίς να βρούμε ποιος έφταιξε πρώτος…
27/02/2009 at 8:00 πμ
Ωραιότατο το κείμενο, πολύ μου άρεσε…Θα προτιμησω να μην το αναλύσω αυτήν τη φορά, καμιά φορά τα κέιμενα πρέπει να μένουν ατόφια, χωρίς παρενθέσεις και επεξηγήσεις…
Καλημέρα από ΝΖ…
27/02/2009 at 8:52 πμ
@ Paperflowers
Δύσκολο να σπάσει η αλυσίδα αφού οι ζωές είναι συνέχειες άλλων ζωών.
@Artanis
Καλημέρες πρωινές πρωινές