…για το Βυζμούθειο
18/02/2009
«Όχι το βυζ’ μου θείο!»
Έτσι της έμεινε το παρατσούκλι “Βισμούθιο”. Γυναίκα με μυαλό οκτάχρονου κοριτσιού.
Σχεδόν όλους τους άντρες στο χωριό τους έλεγε «θείο». Σχεδόν όλοι την είχαν συναντήσει “τυχαία” στα χωράφια και την είχαν “κεντρίσει” . Όμως κανένας “θείος” δεν της είχε πιάσει το βυζί ούτε το είχε δει ποτέ.
Όταν βρήκαν δολοφονημένο τον τοκογλύφο του χωριού “έδειξαν” το “Βισμούθιο”.
Μετά εξομολογήθηκαν το ψέμα στον παπά.
«Να σώσουμε έναν οικογενειάρχη θέλαμε. Αν πάει φυλακή τι θα γίνουν τα πέντε παιδιά του;»
Όλο το χωριό περίμενε στην χιονισμένη πλατεία το αυτοκίνητο της χωροφυλακής. Την παρέδωσαν.
Όταν το αυτοκίνητο ξεκίνησε, στηρίχτηκε στα γόνατα και προσπάθησε να δει μέσα από το πίσω τζάμι.
Ξεγύμνωσε το στήθος της και φώναξε
«Να το Βυζ-μου-θείο! Να το Βυζ-μου-θείο!»
18/02/2009 at 6:58 μμ
αχ οχι…θλιψη και πονο μου φερνει το κειμενο…ποσοι και ποσοι τετοιοι ανθρωποι δε θυσιαζονται αντι αλλων …ή αναπαραγουν τη δικη τους δυστυχία με τις ευλογιες των λογικων και ωριμων ενηλικων…
18/02/2009 at 10:21 μμ
Και ‘γω σκέφτηκα το γνωστό ορυκτό, αλλά τώρα που το διαβασα αυτό, τσαντίστηκα…Επειδή η ιστορία είναι αληθοφανέστατη, γι αυτό…
18/02/2009 at 11:25 μμ
Έχει το γλυκόπικρο των ιστοριών του Παπαδιαμάντη.
19/02/2009 at 1:21 πμ
@ cook
Λυπάμαι που σε στενοχώρησα.
@ Artanis
Τσαντιστήκατε με την ιστορία φαντάζομαι.
@ αλέξανδρος ανδρουλάκης
πρέπει να αναπληρώσω με κάτι γλυκόπιοτο.
19/02/2009 at 12:55 μμ
Μια μικρή πικρή και λίγο ανάλαφρη ιστορία. Πολλές φορές οι άνθρωποι γίνονται απάνθρωποι, και οι γραφιάδες έχουν το καθήκον να μιλάνε γι’ αυτό. Μέρα καλή
19/02/2009 at 9:23 μμ
όμορφη ρεαλιστική απεικόνιση της παραδοσιακής κοινωνίας του τέλους του προηγούμενου αιώνα!
πικρή μεν, αληθινή δε..
20/02/2009 at 12:38 μμ
@ Λάκης Φουρουκλάς
Γραφιάς. Ωραία λέξη. Αρκεί να μη γινόμαστε απάνθρωποι γραφιάδες.
Καλημέρες.
@ ΣΤΑΥΡΟΣ
Νομίζω έχει και ο αιώνας μας να διηγηθεί παρόμοιες ιστορίες.