…για ένα άλογο που έτρωγε κεφτεδάκια
15/02/2009
«Βασιλάκη μου , τι παίζεις ;»
Γύρισα νευριασμένος και είδα το κορίτσι της διπλανής αυλής να μου χαμογελάει. Καλά χαζή είναι; Δεν βλέπει ότι πολεμάω;
Κατέβηκα από το άλογο-καρέκλα και ξαρματώθηκα.
«Που πας;»
«Να φάω ένα κεφτεδάκι»
«Πεινάς ε Βασιλάκη ;»
«Και εγώ και το άλογό μου»
«Αχού! Πού ‘ντο ;»
Ντράπηκα να δείξω την αλογοκαρέκλα
«Είναι στον στάβλο»
«Θα με πάς μια βόλτα;»
«Είναι πολεμικό άλογο. Δεν το καβαλάνε κορίτσια»
«Να φέρω το δικό μου;»
«Φέρτο»
Ήρθε κι έφερε μια καρέκλα. Η μάνα μου της είπε “Κάτσε να φάμε”. Έκατσε. Έφαγε μισή τηγανιά από τα κεφτεδάκια μου.
Ήταν όμορφη όμως και μύριζε ωραία. Όταν χόρτασε είπε «Θέλεις να κάνω εγώ το άλογο;» Έτσι την ερωτεύτηκα και κάθε Κυριακή τάιζα το άλογό μου κεφτεδάκια.
15/02/2009 at 6:57 μμ
και ζωηρούλης και τυχερούλης….και αγαπησιαρης
15/02/2009 at 7:47 μμ
@ cook
Και πολεμιστής ε; Να μη ξεχνάμε το πολεμιστής
(Και μαστροχαλαστής)
16/02/2009 at 1:14 πμ
Πες μου που παίζεις να μη στέλνω την κόρη μου.
16/02/2009 at 2:37 πμ
@ αλέξανδρος ανδρουλάκης
καλού κακού μη τη μάθεις να τρώει κεφτεδάκια
16/02/2009 at 2:09 μμ
Xa,xa,xa,xa, katapliktiko…
Kali vdomada file mou..
16/02/2009 at 2:17 μμ
@ Artanis
Καλή εβδομάδα και για εσένα.