…για την “γενναιότητα”
09/02/2009
Ο άντρας που μπήκε στην τουαλέτα αργεί και χαζεύω αμήχανος την ταπετσαρία του προθάλαμου, φτιαγμένη από σελίδες περιοδικών. Διαβάζω - Υπήρξαν γενναίοι για μία εβδομάδα. Πραγματικά γενναίοι. Και ένιωθαν γενναίοι. Μα ηττήθηκαν. Τα είκοσι χρόνια που ακολούθησαν τους συνέθλιψαν, δεν θέλουν να τα θυμούνται. Ντρέπονται για ότι τους συνέβη μετά την γενναία εβδομάδα.
Υπήρξαμε ποτέ γενναίοι; Πόσες φορές; Για πόσο καιρό; Τώρα που το σκέφτομαι, αναρωτιέμαι – αν είχα υπάρξει, δεν θα το είχα νιώσει; Και πιέζω τον εαυτό μου να ανακουφίσει την ντροπή. Σκέψου , θυμήσου, όχι “αν” υπήρξες, αλλά “πότε” ένιωσες γενναίος, γιατί αν το έχεις νιώσει ίσως έχεις υπάρξει.
Η πόρτα της τουαλέτας ανοίγει. Κάποιος «κύριος» προσπαθεί να μου πάρει τη σειρά. Ορμάω, τον σταματάω, “στη σειρά σας κύριε, προηγούμαι». Ουφ , ανακούφιση.
09/02/2009 at 5:14 μμ
Η γενναιότητα σπάνια είναι συνειδητή. Γι’αυτό και δεν τη θυμάσαι ως αίσθημα.
Η στιγμή που κάνεις έρωτα χωρίς καμία αντισυλληπτική προφύλαξη πχ, είναι μια στιγμή γενναιότητας. Κι όμως, κανείς δεν την βιώνει ως τέτοια.
09/02/2009 at 8:51 μμ
Γενναιότητα σημαίνει, αναλαμβάνω την ευθύνη. Απέναντι σ΄αυτό που θέλω, απέναντι σ’αυτό που νιώθω σωστό, αλλά και απέναντι ίσως σ’αυτό που με ξεπερνάει κ με φοβίζει. Απ’ αυτή την άποψη, ανάμεσα στο φόβο και την υπέρβαση, ανάμεσα στο βόλεμα και την τόλμη υπάρχει, ευτυχώς, η επιλογή γι’αυτό που θέλουμε να ειμαστε. Αυτό ειναι η γενναιότητα: ΕΠΙΛΟΓΗ.
υγ :απ’αυτή την άποψη, ο έρωτας χωρίς αντισύλληψη δεν ξέρω αν είναι γενναιότητα. Το να είσαι εκεί και μετά, αν κάτι πάει στραβά, αυτό σίγουρα είναι!!!!
10/02/2009 at 2:59 πμ
@ paperflowers
Νομίζω πως είναι συνειδητή, τόσο, όσο και το πάθος.
@ Σοφία
Η γενναιότητα είναι επιλογή αλλά η επιλογή δεν είναι γενναιότητα. Υπάρχει η επιλογή της γενναίας επίθεσης, της γενναίας άμυνας, αλλά δεν να υπάρχει γενναία οπισθοχώρηση.
10/02/2009 at 3:03 μμ
Σας παραπέμπω στην σωματική ανάγκη του Σαββόπουλου
10/02/2009 at 4:49 μμ
@ Σοφία, στο μυαλό μου είχα περισσότερο την περίπτωση “να πάνε όλα καλά” και ν’αποκτήσεις απογόνους..
Το να προκαλείς κάτι που δεν θα ελέγξεις ποτέ, είναι γενναίο…
@ 123, όσες στιγμές γενναιότητας έχω παρατηρήσει σε ανθρώπους, ήταν στιγμές που εκείνοι πίστευαν πως έκαναν, ή ένιωθαν, κάτι άλλο…
Η αλήθεια είναι πάντως πως το πάθος, για να βιωθεί ή να καταπιεστεί (συμβαίνει κι αυτό αν πρέπει), χρειάζεται συχνά γενναιότητα αλλά δεν είμαι σίγουρη αν αυτή είναι συνειδητή…
10/02/2009 at 9:39 μμ
@ αλέξανδρος ανδρουλάκης
συνειρμική παραπομπή.
@ paperflowers
Λένε πως το πάθος θεριεύει όταν παρεμποδίζεται. Ίσως έτσι γεννιέται και η γενναιότητα όταν η ζωή παρεμποδίζεται.
11/02/2009 at 7:44 πμ
Καταπληκτικό κείμενο…
καλημέρα…
11/02/2009 at 3:12 μμ
@ Artanis
Σε ευχαριστώ…
Καλησπέρα…