…για το αγοράκι με τα πλήκτρα

Να, εκεί δίπλα στον κάδο σκουπιδιών άφησαν ένα πληκτρολόγιο και μια οθόνη. Βλέπεις; Τα φορτώνουμε στο ποδήλατο. Πάμε σπίτι – Σιγά το σπίτι, δύο δωμάτια μια κουζίνα ένα χωλ- Ναι, αλλά είναι σπίτι μου!

Εκεί στη γωνία, στο γραφείο άφησέ τα – Σιγά το γραφείο. Τραπέζι είναι – Ναι, αλλά  είναι το γραφείο μου! Τακτοποιεί την οθόνη και το πληκτρολόγιο στο “γραφείο”.  Κάθεται.

Δήθεν, ανάβει την οθόνη. Κάτι γράφει στο πληκτρολόγιο. Τι γράφεις; Δεν βλέπω τίποτα – Είναι που δε ξέρεις τυφλό σύστημα. Χαμογελάει. Γράφω ένα παραμύθι – Κάνει κρύο εδώ μέσα – Μισό λεπτό…

Τελείωσα, τώρα θα το τυπώσουμε να το διαβάσεις και συ – Σιγά τον εκτυπωτή. Ζει; Με αγγίζει με το δάχτυλο, ακούγεται ένα “μπιπ”, ανοίγει ένα κουτί, μου δίνει χαρτί και μολύβι. Ζεις, λέω και  γράφεις.