…λίγες και άτακτες
17/12/2008
Ζορίζονται οι λέξεις αυτό το καιρό. Ζορίζονται να γίνουν ιστορίες. Δεν μαζεύονται. Άλλες έχουν σκορπιστεί στους δρόμους, στις πορείες, και άλλες σε σκόρπιες σκέψεις ή θυμωμένες απορίες.
Ακόμα και όταν μερικές, λίγες, αποπειραθούν να μαζευτούν, οι πιο συντηρητικές, οι δακρυγόνες, τις διαλύουν. Μου είναι αδύνατον να τις περιφρουρήσω. Αντιπαθώ την οργανωμένη-τεχνητή περιφρούρηση, τόσο, όσο εκτιμώ την άτακτη αυθόρμητη αυτοοργάνωση και της κάθε εξουσίας την περιφρόνηση. Η δεύτερη εκπορεύεται από την ελεύθερη ζωή ενώ η πρώτη από την μανιώδη καταδίωξή της.
Να, είδατε; Ούτε εκατόν είκοσι δύο λέξεις δεν κατάφερα να μαζέψω. Κάποιες έχουν μαζευτεί έξω από το δωμάτιό μου και φωνάζουν συνθήματα.
Για σιγά …
Ακούω κάτι …
ΑΝΤΙΒΙΑΙΕΣ; ΝΑΙ.
ΜΗ ΒΙΑΙΕΣ; ΟΧΙ.
17/12/2008 at 12:59 μμ
Πιο δυνατά! Κάποιοι εκεί έξω έχουν ξεχάσει να ακούν.
17/12/2008 at 1:36 μμ
Ξεσκόνισα μερικές, τις γυάλισα με νέα ημερομηνία και τις έβγαλα να λιαστούν στο γκρι των ημερών.
Σε νιώθω.
17/12/2008 at 4:28 μμ
Σας ευχαριστώ για τον καινούργιο όρο που προσθέσατε στη ζωή μου: Αντάρτικο λέξεων…
17/12/2008 at 5:42 μμ
@ pandora
Τις δυνάμωσα
@ioudas
Έρχομαι
@ Spy
Το ίδιο πολύ με τις πέτρες φοβούνται κατά βάθος το μάγμα ιδεών και λέξεων. Σπάνε οι ίδιοι τις βιτρίνες τους για να προφυλάξουν την δική τους ιδεολογική βιτρίνα.
17/12/2008 at 6:38 μμ
ζορίζονται οι…λέξεις σαν κι οι πρώτες αχτίδες φωτός να διαπεράσουν το βαθύ σκοτάδι,όμως πάντα το ξημέρωμα φωνάζει παρόν
17/12/2008 at 10:40 μμ
Το “άκουσα”…
18/12/2008 at 9:29 πμ
@ taburito
Παρόν στα Προπύλαια σήμερα
@ pandora
Σήμερα φωνάζουμε και πάλι στην Αθήνα ή όπου αλλού διαδίδεται ο ήχος και η αληθινή ζωή.
18/12/2008 at 10:08 μμ
πώς δεν έχουν ανακαλύψει ακόμη τη
δημιουργική περιφρούρηση…!
σας φιλώ
19/12/2008 at 9:48 πμ
Ναι, κι οι λέξεις κάνουν την επανάστασή τους. Έχουν αυτές αισθήματα, ξέρεις, και δεν τους αρέσει ποτέ να νιώθουν άδειες (ουσίας και νοήματος)
19/12/2008 at 8:19 μμ
@ φαίδρα φις
Πράγματι υπάρχει κι αυτή.
@ Λάκης Φουρουκλάς
Το έχω παρατηρήσει αυτό από τότε που τις πλησίασα (ή με πλησίασαν;)
20/12/2008 at 1:52 μμ
Νοιώθω μεγάλη σε σχέση με τη γενιά των ιστολογίων. Έχω 3 παιδιά που ανήκουν σ’ αυτή. Μου έμαθαν πολλά. Χαίρομαι που ανακάλυψα αυτές τις παρέες. Αυτή τη βδομάδα μια ίωση με κράτησε σπίτι. Ήταν μάλλον αναγέννηση για μένα η παρακολούθηση αυτών των θλιβερών γεγονότων των ημέρών που διανύουμε… και μας φέρνουν πιο κοντά στις γιορτές (;)!
Οι ιστορίες σου απίστευτα γλυκές (αλλά όχι γλυκερές)!
Νάσαι καλά…
Σου χαρίζω αποσπάσματα από το βιβλίο: “Ο Θεός μου ο αλλοδαπός” του Θανάση Παπαθανασίου
Ο ΘΠ μιλάει για τη Γέννηση του δικού μας Θεού που είναι τόσο διαφορετικός.
-Ο Θεός μας είναι μετανάστης: Από τη Γέννηση μέχρι τη Σταύρωσή Του. «Οι αλεπούδες έχουν καταφύγιο και τα πουλιά έχουν φωλιές. Ο Υιός όμως του Ανθρώπου δεν έχει που να γείρει το κεφάλι» (Ματθ. 8:20). Ένα Βρέφος –μετανάστη είχε βάλει στο μάτι ο φονιάς Ηρώδης. Μήπως έτσι ο Θεός μας ταύτισε τον εαυτό Του με τον κάθε μετανάστη σε οποιοδήποτε μέρος του πλανήτη μας;
-Ο Θεός μας είναι αναξιοπρεπής: Διάλεξε την ταπεινή φάτνη γιατί δεν είναι ερωτευμένος με το κύρος Του αλλά με τον άνθρωπο και «πήρε δούλου μορφή»… «για να υπηρετήσει και να προσφέρει τη ζωή Του» (Ματθ. 20:28).
-Ο Θεός μας είναι ταραξίας:
Με τη γέννηση Του εισέβαλε στην ιστορία η Αγάπη με σάρκα και οστά και έκτοτε πα¬σχίζει να μπολιάσει τα πάντα. Η Αγάπη δεν είναι γλυκανάλατο συναίσθημα, δεν είναι αποφυγή ευθύνης, δεν είναι ανοχή και ουδετερότητα. Είναι ο μόνος αυθεντικός τρόπος ζωής και, γι’ αυτό, ρήξη με κάθε ανέραστη τάξη πραγμά¬των. Έτσι, στα μάτια του κάθε κατεστημένου οι χριστιανοί (οφείλουν να) είναι «αυτοί που αναστάτωσαν την οικουμένη» (Πράξ 17:6).
Άραγε, πόσο αληθινά μπορεί να είναι τα «Καλά Χριστούγεννα» που θα ευχηθούν όσοι από μας δηλώνουν χριστιανοί, αλλά έχουν πουλήσει την ψυχή τους στον κομματικό αφέντη τους ή δίνουν κολοβό μεροκάματο στον Φιλιππινέζο εργάτη τους ή στέλνουν το παιδί τους σε κολλέγιο όταν άλλοι γονείς στέλ¬νουν τα παιδιά τους όπου τους επιτρέπει το επίδομα ανεργίας;
-Ο Θεός μας είναι αντι-σταχτοπούτα: Δεν χωράει στα μέτρα μας όπως το πόδι της σταχτοπούτας στο γοβάκι της. Ένας τέτοιος Θεός κατασκευασμένος από εμάς, όπως ο καθένας μας βολεύεται, μπορεί να είναι αφιλάνθρωπος, απρόσιτος, ένας Θεός που δεν βρέθηκε ποτέ στη Βηθλεέμ• ένας ά-χριστος και αντί – χριστος.
Τελικά ο Θεός είναι ‘μου’ επειδή είναι ‘μας’. Γι’ αυτό όταν Του απευθυνόμαστε δεν λέμε Πάτερ μου, αλλά Πάτερ ημών. Είμαστε όλοι μέλη μιας μεγάλης οικογένειας.
Και τελειώνει το πρώτο κείμενο του βιβλίου ως εξής:
Καλά Χριστούγεννα, αδέρφια, και ας θυμόμαστε: Αν ο Χριστός δε σαρκώθηκε για τον τελευταίο «γύφτο» (όπως δυστυχώς οι νεοέλληνες αρέσκονται να αποκαλούν όποιον δεν τους αρέσει), τότε δεν σαρκώθηκε για κανένα μας.
Μ!
20/12/2008 at 9:03 μμ
Σας ευχαριστώ για τα καλά λόγια αλλά και για το απόσπασμα. Θα αναζητήσω το βιβλίο.
Νομίζω πως η αγάπη δεν μπορεί να χωρέσει σε μια θρησκεία σε ένα λατρευτικό σχήμα, μπορεί να χωρέσει μόνο σε μια πίστη.
Καλά Χριστούγεννα όπως τα εννοώ και όπως τα εννοείτε και εσείς.
ΥΓ. Κρατάω αυτό : “Ο Θεός μας είναι μετανάστης” και απορρίπτω αυτό : “Ο Θεός μας είναι αναξιοπρεπής” για να αναδείξω την αξιοπρέπεια μιας ταπεινής φάτνης.
23/12/2008 at 3:44 μμ
θα ηθελα να το πω με 123 λεξεις, μα αυτο ειναι μονο δικο σου προνομιο!
))
ετσι, ευχομαι χαρουμενα χριστουγεννα, με το δικο μου παραμυθι στο δικο μου σπιτι, και παντα 123 συναρπαστικες λεξεις να μας μαγευουν..
φιλιααα
24/12/2008 at 12:05 μμ
αγκαλιές του φεγγαριού
Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε 124 λέξεις
Μια εκδοχή της ευτυχίας είναι να γιορτάζουμε μαζί με τους αγαπημένους μας.
Εύχομαι να είστε πάντα γερή και ευτυχισμένη.