…και ένα κλικ
11/12/2008
«Πιάσε ρε Μάκη και το μπαζούκας» . Τίποτα αυτός. Το σπαθί. Ε ρε πεισμα. Το αγαπημένο εικονικό όπλο του Μάκη ήταν το σπαθί. Άσσος στα ηλεκτρονικά παιχνίδια ο Μάκης. Φοβερά αντανακλαστικά, έξυπνος, επίμονος, θαρραλέος, ριψοκίνδυνος. Στο παιχνίδι με τους πολεμιστές των δρόμων ήταν αχτύπητος. Λες και ήξερε πότε και από πού θα εμφανιστεί ο εχθρός.
Και ήταν και περήφανος. Δε καταδεχόταν να “σπάσει” το παιχνίδι για έξτρα ζωές. Του έφταναν δύο. Όταν ένιωθε ότι τελειώνει η πρώτη πάταγε το πλήκτρο, κλικ, και έπαιρνε τη δεύτερη.
Εκείνο το βράδυ ο εχθρός εμφανίστηκε αναπάντεχα, πυροβόλησε και χάθηκε. Ο Μάκης έπεσε πληγωμένος στο πεζόδρομο. Τα δάχτυλά του αναζήτησαν στα τύφλα πάνω στις κρύες πλάκες ένα πλήκτρο για μια δεύτερη ζωή, ψιθύρισε κάτι σαν «κλικ» και έσβησε.
11/12/2008 at 10:29 πμ
…..
11/12/2008 at 11:13 πμ
[...] από τις 123 λέξεις [...]
11/12/2008 at 11:53 πμ
τοσα και τοσα διαβασα αυτες τις μερες για τα συμβαντα….ισως αυτο το κειμενο να με αγγιξε ομως περισσοτερο απο ολα!
12/12/2008 at 12:09 πμ
ολοι γραφουν γραφουν τυπικες αερολογιες και συλληπητηρια σημειωματα,κι αυτος ο μακης,αυτο το φλογοβολο,αυτο το κλικ.
*χρωμα ημερων και να το ξερεις,τα καταφερες.κατασυγκινηθηκα.κι ας ξερω πως δεν εχει σημασια.
12/12/2008 at 2:36 μμ
@ avra
όσα κι αν γραψουμε για τα χαμενα παιδια είναι λίγα
@ in the sky
κάποια συναισθήματα έχουν μεγάλο κόστος
13/12/2008 at 6:51 πμ
Σιγή…
14/12/2008 at 3:05 πμ
Όταν περιμένεις απο το “κλικ”, θα την πατήσεις.
Αν όμως περιμένεις απο το “γκλιν-γκλαν” που κάνουν τα ζάρια, μπορεί και νά΄χεις ελπίδες.
17/12/2008 at 12:36 μμ
@ Λάκης Φουρουκλάς
Σιγή άνευ σιγαστήρος
@ Αλέξανδρος Ανδρουλάκης
Εκτός αν τα ζάρια είναι ηλεκτρονικά.
19/12/2008 at 12:18 πμ
Η ζωή συνεχίζει να είναι ωραία, όταν μπορούμε να συναντιόμαστε και να μοιραζόμαστε τη θλίψη και την οργή μας για όσα ξαφνικά είδαμε γύρω μας, για τη φωτιά που άναψε το “κλικ” του Μάκη (Αλέξανδρου)!
Δες το κείμενό σαου και στο δικό μου ιστολόγιο.
19/12/2008 at 8:22 μμ
M!
Δεν βλέπω το ιστολόγιό σας. Δείχνει ότι έχει καταργηθεί.