…και δύο καπρίτσια
29/11/2008
Πήγε να πει στη μάνα της, “Πα να το πω στη μάνα μου”, έτσι είπε κι έφυγε τρέχοντας η Ελένη, πως θα ερχόταν μαζί μας σινεμά.
Δεν ήρθε. Ούτε την άλλη μέρα , ούτε τη παράλλη.
Τη τρίτη μέρα, ο Νίκος είπε θυμωμένα: «Μπαρκάρω».
Έτσι αρχίζει η ιστορία. Με δύο καπρίτσια. Ένα της μάνας της, ένα το Νίκου.
Οι μέρες περνούσαν. Αλλες μαζί σαν συγχορδίες. Άλλες σαν νότες κλίμακας μονότονης.
Το γκαζάδικο του Νίκου βούλιαξε ανοιχτά της Μάλτας. Αύτανδρο.
Στο ραδιόφωνο είπαν το όνομά του.
Η Ελένη σηκώθηκε απ’ το τραπέζι φόρεσε μια ζακέτα κι έφυγε τρέχοντας.
«Που πας;» της φώναξε ο άντρας της.
« Έρχομαι. Πα να το πω στη μάνα μου»
Δε γύρισε. Ούτε την άλλη μέρα ούτε τη παράλλη.
………………………………………………………………
Εικόνα : marivuolanto.it
29/11/2008 at 2:54 μμ
Οι 123 λέξεις της ιστορίας είναι από το άλλο blog
http://odoskrinis.wordpress.com/2007/10/25/pa-na-to-po/
Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα ή πράγματα είναι συμπτωματική.
29/11/2008 at 11:48 μμ
Η νομιμοφροσύνη στους ανθρώπους (μας)
και
η νομιμοφροσύνη στις αρχές (μας)
είναι συχνά αντιφατικά
και τότε πρέπει να διαλέξουμε ποιό θα προδώσουμε:
ή να χάσουμε άνθρωπο
ή (κάτι από) τον εαυτό μας
30/11/2008 at 1:46 πμ
@ Hypericum Perforatum
Έχω υποπέσει και στα δύο είδη προδοσίας ώστε να μπορώ να καταθέσω ώς μάρτυρας υπεράσπισης των λόγων σας.
30/11/2008 at 11:00 πμ
Έχει συμβεί σε πολλούς και πολλές μας.
Διαφορετικά δεν θα μπορούσαμε να το κάνουμε λόγια και λογική.
Ο πόνος του ‘μετά’ σε διδάσκει.
Αρκεί να μη μείνει πόνος, αλλά γόνιμη επίγνωση :
Πόσο πολύ το δίλημμα είναι πάντα ξεκάθαρο,
κι ακόμη,
πόσο πάντα διελέγουμε τον πιο εύκολο δρόμο.
30/11/2008 at 11:46 πμ
@ Hypericum Perforatum
Και πολλές φορές τον πιο “σύντομο” δρόμο, με το “ελαφρυντικό” της κεκτημένης ταχύτητας (εσωτερική μομφή).
30/11/2008 at 1:34 μμ
… ποτέ δεν επικαλέστηκα άλλες προφάσεις …
παραδέχτηκα, εδώ και πολλά χρόνια,
πώς, κόντρα σε κάθε τι που θα θέλαμε να
βαφτίζουμε ‘ηθική ερμηνεία’ των επιλογών μας,
πρόκειται, στην πραγματκότητα, για την
επιλογή της ‘εύκολης λύσης’.
30/11/2008 at 1:51 μμ
Δράμα, ήρωες ζωντανοί, κορύφωση, σε λίγες αράδες..είναι τέχνη..
Πάω να το πω στη μάνα μου ..
01/12/2008 at 2:32 πμ
@ L’Enfant de la Haute Mer
μιας και μιλάμε για “ερμηνείες” επιλογών ή μή επιλογών ας αναφέρω κάτι που διάβασα και μου έκανε εντύπωση “όταν λέω δεν πρέπει να το κάνω εννοώ δεν ξέρω πως να το κάνω”
@ animavox
Δε ξέρω αν είναι τέχνη αγαπητέ φίλε, ξέρω πως μου δίνει ευχαρίστηση να σας διηγούμαι και διπλή ευχαρίστηση όταν η διήγηση σας ευχαριστεί και σας ικανοποιεί. Σας ευχαριστώ.
01/12/2008 at 11:20 πμ
Τέχνη είναι : ένα ιδιότυπο χαϊκού !
“Είναι το σχήμα ενός στοχασμού τόσο απόλυτα απλού και χαριτωμένου, που το μετατρέπει σε ρίγος, ψίθυρο και σε άρωμα πνοής ζεφύρου…” Paul Valery
http://www.ekfrastes.gr/modules.php?name=News&file=print&sid=68
” … Τα χαϊκού συμπυκνώνουν ευφυΐα και σοφία, που εκφράζονται με λυρική, ή άλλοτε, χιουμοριστική διάθεση, ενώ συχνά υπάρχει το στοιχείο της έκπληξης. Στα χαϊκού σημαντική θέση έχουν η φύση, οι εποχές και τα χρώματα, η ομορφιά των λέξεων και των αντιθέσεων, ενώ το νόημα κάποιες φορές αποκτά δευτερεύουσα σημασία…”
http://www.sigmatropic.gr/greek/haiku_def.htm
01/12/2008 at 1:13 μμ
@ Hypericum Perforatum
Σας ευχαριστώ για τα links.
Χαικού διάβαζαμε την μικρή μου κόρη. Ενα χαικού τρεις κουταλιές παγωτό, ένα καικού τρεις κουταλιές παγωτό. Συμπυκνωμένη δροσερή ομορφιά.