…μέχρι το φράγμα
13/11/2008
Έχω ένα ποτάμι. Θέλω και μια βάρκα. Δε βιάζομαι. Όχι πως δε τη λαχταράω, αν και με τα χρόνια γίνομαι ολιγαρκής. Μια βόλτα μου φτάνει. Να το κατέβω μια φορά μέχρι το φράγμα. Έχω πείσει τον εαυτό μου πως είναι αναπόφευκτο. Προς το παρόν μου αρκεί να περπατώ στις όχθες του.
Καμιά φορά ανεβαίνω στο βουνό. Κοιτάζω τη λίμνη στο φράγμα από ψηλά. Ο παραλίμνιος δρόμος τη σφίγγει σα θηλιά. Έχει και κάνα δυο ταβέρνες . Τις Κυριακές γεμίζουν με οικογένειες και ζευγάρια.
Μετά το φαγητό περπατούν, άλλοι για να χωνέψουν, άλλοι για να ρομαντζάρουν. Φτάνουν μέχρι το φράγμα, σκύβουν, κοιτάζουν τον γκρεμό με δέος, μπαίνουν στα γιωταχί τους και φεύγουν ακολουθώντας τον παρακαμπτήριο δρόμο για να αποφύγουν την κίνηση και τα διόδια.
13/11/2008 at 8:52 μμ
Ένα ποτάμι, μια βάρκα, μια λίμνη, ένα φράγμα, ένας γκρεμός κι ένας δρόμος που πνίγει τη λίμνη σαν θηλειά. Αυτά “πρωταγωνιστούν”.
Τα υπόλοιπα… είναι κομπάρσοι.
Καλό βράδυ
13/11/2008 at 9:27 μμ
Το φράγμα τους βλέπει και τους ξέρει όλους, αυτοί δεν το γνωρίζουν. Πιθανά να περιμένει τη βόλτα με τη βάρκα…
Καλή βόλτα λοιπόν…
14/11/2008 at 3:39 μμ
“Δαπανηρή ιδέα ο βίος.
Ναυλώνεις έναν κόσμο
για να κάνεις το γύρο μιας βάρκας.”
14/11/2008 at 5:52 μμ
Αμά έχεις το ποτάμι και ποθείς μοναχά τη βάρκα, πλούσιος εν αναμονή είσαι. Τους άλλους άσε τους να κάνουν βόλτα στα ονειρικά τους ιδανικά.
15/11/2008 at 12:19 πμ
@ pandora
έτσι ακριβώς
@ masterpcm
Το ερώτημα είναι να το κατέβω με μονοραφτ ή με διπλό;
@ φαίδρα φις
αλο δε μπορώ να το σχολιάσω γιατί με σχολιάζει ακατάπαστα.
@Λάκης Φουρουκλάς
Είναι αλήθεια πως προτιμώ ένα ποτάμι χωρίς βάρκα από μια βάρκα χωρίς ποτάμι.
15/11/2008 at 2:57 πμ
Η απάντηση φυσικά είναι να το κατεβήτε, ακόμα και με σανίδα…
15/11/2008 at 3:44 πμ
Η στιγμή αυτού του δέους αρκεί για να αγωνιούν για όλη την υπόλοιπη διαδρομή για το σπίτι..; Γιατί αλλιώς να βιάζονται ν’αποφύγουν την κίνηση και τα διόδια..
16/11/2008 at 5:34 πμ
Αγαπητέ είστε ένα ποτάμι. Και οι λέξεις σας είναι η βάρκα μας. Ευχαριστούμε.
18/11/2008 at 12:30 πμ
Κι ότι είχα πάρει φόρα να γράψω την …εξυπνάδα μου, είδα το σχόλιο της Φαίδρας!!!
Μου θύμισε και τον Ελύτη “Θέ μου, πόσο μπλε ξοδεύεις για να μη φαίνεσαι!”
18/11/2008 at 9:52 πμ
@ masterpiece
Είναι αναπόφευκτο
@ Ανέστης Μ.
Το “δέος” είναι σαν το αλάτι. Είναι απαραίτητο σε κάθε “συνταγή”.
@ neuclone
Σε ευχαριστώ.
@ αλέξανδρος Ανδρουλάκης
Δε αντέχω να μη το παραφράσω “Εαυτέ μου, πόσες λέξεις ξοδεύεις για να φαίνεσαι!”
20/11/2008 at 2:29 μμ
Και εγώ το έχω σκεφτεί να πάω μέχρι εκεί με βάρκα. Αλλά φοβάμαι κανονικά. Μη με ρουφήξουν οι τουρμπίνες της ΔΕΗ ή κάτι τέτοιο. Αν και τη λίμνη αυτή γενικά τη φοβάμαι. Δεν έχει άμμο κάτω, χώμα, ούτε καν φύκια. Βυθισμένα χωριά που στην πρώην εκκλησιά έχει εγκλωβιστεί ένας τεράστιος γουλιανός. Η φρίκη. Τη φοβάμαι πολύ τη λίμνη. Αλλά από επάνω, από το βουνό…ω από εκεί είναι τέλεια.
20/11/2008 at 11:32 μμ
@ trol
Και γω τις φοβάμαι. Είναι σκοτεινές, θαμπές, κλειστές, “ύποπτες”.