…παραμυθιασμένες
10/11/2008
Μια φορά κι ένα καιρό ζούσε μια γιαγιά που είχε τρεις γιούς, καλά παιδιά, προκομμένα. Νοικοκυραίοι με δουλειές καλές, φαμίλιες σωστές και ζηλευτές. Ένα παράπονο είχε μόνο, που δεν τους έβλεπε συχνά, δεν αδειάζαν μήτε καθημερινή μήτε σχόλη.
Ας ήταν καλά οι νύφες που μια φορά το μήνα της πήγαιναν τα εγγόνια να τα δει, να τα χαϊδέψει. Της έκαναν και καμιά χοντρή δουλειά. Τι να το κάνεις όμως; Μόνο οι γιοί μαλάκωναν τη μοναξιά της. Απόειδε κι αποφάσισε, αφού ο μακαρίτης της είχε αφήσει εισόδημα καλό, να έχει μια γυναίκα στο σπίτι, για παρέα.
Πήρε το λοιπόν κοντά της μια δίμετρη κουκλάρα, αλλοδαπή. Της έδωσε μισθό καλό, φαγητό και κρεβάτι γερό. Έτσι ξεκουράστηκαν οι νύφες, κι «ανακουφίστηκαν» οι γιοί. Και καθημερινή και σχόλη.
10/11/2008 at 1:32 πμ
ξέρεις τι θα΄θελα… να έιχα στο γραφείο ένα ημερολόγιο με τις ιστορίες σου,οπως τα παλιά τοιχου με στιχάκια..Θα μου φτιαχνε τη μέρα να ξεκινούσα τη δουλεία με το πρώτο καφέ-τσιγάρο και με μια πολύ όμορφη γλυκιά ιστορία σου..
10/11/2008 at 2:22 πμ
γελασα..ωρα που ειναι..
πως το κανεις αυτο ε;
πως το καταφέρνεις, το πιο απλό, το πιο καθημερινό στον υπολογιστη σου να γίνεται σπουδαιο;
γλυκια καληνυχτα
10/11/2008 at 2:47 πμ
Κλασικό μεσογειακό γατόνι η γιαγιά με το μόνο αναλογικά είδος αγάπης που θα μπορούσε να νιώσει…
10/11/2008 at 11:39 πμ
@ animavox
Μου λείπουν ακόμα 270 ιστορίες μέχρι τις 365 του ημερολόγιου.
@ αγκαλιές του φεγγαριού
Πως;
Με μια κούπα ζεστό καφέ η σοκολάτα , ένα πακέτο τσιγάρα και ένα ανοιχτό παράθυρο
@paperflowers
Κάθε αγάπη έχει το ρίσκο της.
10/11/2008 at 12:24 μμ
Κι όταν με το καλό “φύγει” η γιαγιά από τη ζωή αυτή, ποιά από τις τρεις νύφες θα καβαντζώσει τη δίμετρη;
Σφαγή προβλέπω…
10/11/2008 at 1:05 μμ
δε μου αρεσε.
δε βρισκω πως μαλακωσε τελικα η μοναξια της γιαγιας. και γενικα το βρηκα πολυ απαισιοδοξο και αδικαιολογητα σκληρο
10/11/2008 at 4:23 μμ
@ Spy
Η ψηλότερη ή η “υπεράνω”.
@ fb
Δεν μαλάκωσε η μοναξιά, η γιαγιά σκλήρυνε.
10/11/2008 at 7:24 μμ
οχι οχι δε μου αλλαζεις αποψη μην επιμενεις
10/11/2008 at 7:47 μμ
Η αγάπη δεν έχει ρίσκο γι’αυτόν που αγαπάει, ούτε γι’αυτόν που αγαπιέται.
Στη συγκεκριμένη ιστορία, η γιαγιά που αγαπάει μόνο τον εαυτό της, ρισκάρει μόνο τις ζωές των άλλων, απότ τις οποίες δεν έχει τίποτα να χάσει.
Χαλαρά θα τη χαστούκιζα…
:-Ρ
10/11/2008 at 10:46 μμ
@fb
Δεν θέλω να σου αλλάξω άποψη και φυσικά δεν επιμένω
@paperflowers
Και πες ότι το παίρνω πίσω κι έχεις δίκιο. Όταν αγαπάς όμως δεν αξίζει να ρισκάρεις;
11/11/2008 at 1:05 πμ
Με έβαλες σε σοβαρές σκέψεις κι ας είμαι μόνο 40 χρονώ κοπέλι:
Δηλαδή όταν – και αν προλάβω να – γίνω ραμολιμέντο και παππούς , εγώ – που έχω κόρη – τι θα πρέπει να προσλάβω; Δίμετρη ή δίμετρο;
(και μη μου πεις “γούστα είναι αυτά”)
11/11/2008 at 1:34 πμ
Γενικά ναι, φυσικά αξίζει!
Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως δεν υπάρχει προσωπικό ρίσκο…
11/11/2008 at 2:27 πμ
@ αλέξανδρος ανδρουλάκης
Εμείς που είμαστε χαιτεκ δεν έχουμε ανάγκη, αρκεί να έχουνε οι κόρες facebook.
@ paperflowers
Πάντως η πραγματική γιαγιά της ιστορίας το σκέφτεται το ρίσκο.