…χωρίς αντιπαροχή

Η Μαιρούλα γεννήθηκε όταν ήμασταν  δεκαοκτώ χρονών, όσο η μαμά της. Ήταν το πρώτο μωρό στη παρέα. Σήμερα είναι τριάντα χρονών. Ετοιμάζεται να παντρευτεί.

Ένα απόγευμα η “μπέμπα μας” είπε στη γιαγιά της «Άνοικθε τη πότα, έχεται ο Αλίλης». Ύστερα από λίγο χτύπησα το κουδούνι. «Είμαι ο Βασίλης».

Μεγάλωσε, πήγε στο ίδιο γυμνάσιο – λύκειο με τον “θείο” Βασίλη, στο ίδιο πανεπιστήμιο στην ίδια σχολή. Ένα καλοκαίρι δανείστηκε τον σκοτεινό του θάλαμο, ανακάλυψε τη φωτογραφία κι έφυγε στο Λονδίνο. Η μαμά αγόρασε ένα σκυλάκι.

Αντί για αστροφυσική η Μαιρούλα σπούδασε φωτογραφία . Προόδεψε, έκανε έκθεση, δημοσιεύτηκαν φωτογραφίες της.

Το σκυλάκι της μαμάς πέθανε. Η Μαίρη γύρισε. Ο μπαμπάς της ανέθεσε την κατασκευή οικοδομών. Η μαμά της ανέθεσε να κατασκευάσει ένα εγγόνι. Όλα με αντιπαροχή.