…προς Πάτρα Πύργο Κυπαρισσία
05/11/2008
Το φωτοτυπικό θα χαλάσει όπου να ‘ναι. Κάνει θόρυβο σαν παλιό οτομοτρίς. Μονότονο. Ταξιδιάρικο… «Πήρε τηλέφωνο ο εξάδελφός σας πάλι,είπα ότι λείπετε…» .
Δρομολόγιο Πειραιάς – Κυπαρισσία. Στο σταθμό Κορίνθου αγοράζουμε σταφύλια και σουβλάκια από πλανόδιους. Απαγορεύεται να κατέβω από το τρένο. Ούτε οι μικροπωλητές μπορούν να ανέβουν. Ο πατέρας μου με κρατάει καθώς σκύβω από το παράθυρο. Δίνω τα λεφτά, πιάνω το τσαμπί. Νιώθω ένα τράνταγμα… «Πρέπει να μιλήσετε επιτέλους…τόσα χρόνια πια…».
Το τρένο βγαίνει αργά απ’ το σταθμό. Ύστερα ο θόρυβος δυναμώνει. Τα χωράφια τρέχουν γρήγορα και γω νυστάζω… «Είστε καλά;»
Ξύπνα. Φτάσαμε. Στο σταθμό περιμένει ο θείος και ο εξάδελφος. Φορτώνουμε τις βαλίτσες στο τρίκυκλο. Τρέμετε βατράχια έχουμε καινούργιες σφεντόνες. Η καρδιά μου χτυπάει σα τρελή. «Τρέμετε. Θα καλέσω ασθενοφόρο…»
05/11/2008 at 3:19 πμ
Είναι καιρός να μιλησετε… νησάφι πιά… τόσα χρόνια… δεν ήταν αρκετά; Δεν ήταν;…
Τώρα πιά, ο θείος… ο εξάδελφος… το τραίνο… μπορεί και να είναι πιά στο σταθμό… δεν αρκεί;
“Όσοι κατεβαίνουν στον Πύργο να ετοιμάζονται… σε λίγο η αμαξοστοιχία μπαίνει στο σταθμό…”
Εσείς θα κατεβήτε ή λέτε να συνεχίσετε..;
05/11/2008 at 3:21 πμ
Τους σταθμούς που αναφέρατε τυχαίνει να τους γνωρίζω… στο ίδιο τραίνο επιβάτης… πολλάκις…
Γεννήθηκα ξέρετε, εκεί.
05/11/2008 at 8:35 πμ
Καλημέρα..άλλη μια όμορφα και έξυπνα σκηνοθετημένη ταινία μηκρού μηκους ..
05/11/2008 at 11:33 πμ
@ MASTERPCM
Δυστυχώς δεν πουλάνε πια σταφύλια στον σταθμό της κορίνθου, το τρίκυκλο έγινε μερσεντές, οι σφεντόνες έγιναν λαπτοπ, τα μυαλά άλλαξαν “λογισμικό”. Για να παραφράσω,δε μπορείς να ανέβεις δυο φορές στο ίδιο τρένο.
(Πατριώτης λοιπόν κατά κάποιο τρόπο. Ο πατέρας μου γεννήθηκε και μεγάλωσε εκεί. Εγώ “μεγάλωσα” εκεί κάποιες όμορφες στιγμές)
@ animavox
Καλημέρα. Υπάρχουν συμβάντα στη ζωή μας που είναι ταινίες μικρού μήκους εκτός “διαγωνιστικού” τμήματος.
05/11/2008 at 11:43 μμ
ρυθμός-σπαράγματα-ρυθμός:
το τρένο περνάει γρήγορα,
κι εγώ προσπαθώ να δώ απέναντι,
όσο προλάβω,
ανάμεσα από τα βαγόνια.
05/11/2008 at 11:45 μμ
υπογραφή,
L’Enfant de la Haute Mer
06/11/2008 at 8:15 πμ
Ξύπνα!Φτάσαμε!”και ο ίδιος ο δρόμος σαν να μην τον περάσαμε…”
καλημέρα
σας φιλώ
06/11/2008 at 12:58 μμ
@ Ανώνυμος
cross the line
@ L’Enfant de la Haute Mer
Καλώς ήλθατε και εδώ
@ φαίδρα φις
Ξύπνησα. Ακόμα δεν φτάσαμε.
Καλημέρα
06/11/2008 at 2:01 μμ
είναι βέβαιο αυτό?
μήπως φτάσατε αλλά δεν ξυπνήσατε?
06/11/2008 at 2:28 μμ
@ φαίδρα φις
Ωχ
06/11/2008 at 8:50 μμ
Συνταξδιώτης από καρδιάς.
06/11/2008 at 11:52 μμ
@ Μαύρα μεσάνυχτα
Καλό μας ταξίδι λοιπόν.
07/11/2008 at 10:51 μμ
Εγώ πάλι που πήγαινα μέχρι Πάτρα, ένοιωθα ικανοποίηση κάθε που έφτανα όχι γιατί , επιτέλους τέλειωσε το ταξίδι μου, αλλά γιατί δεν θα συνέχιζα άλλες δυο ώρες δρόμο. Και πιο πολύ λυπώμουν αυτούς που έμπαιναν απο Πάτρα για κάτω.
Βίτσια είν΄αυτά!