…και ένα θαυμαστικό

Η Ιουλία θαυμάζει τον άντρα της, τόσο, όσο χρειάζεται για να θαυμάζει τον εαυτό της που τον «έχει». Μου το εξομολογείται κάθε φορά στο ξενοδοχείο που «συναντιόμαστε» τις Τετάρτες. Εγώ δεν μιλάω, καπνίζω. Αυτή μιλάει, ξαπλωμένη ανάσκελα, μισοσκεπασμένη με το σεντόνι, χαϊδεύοντας το στήθος της.

Έχει πλούσιο στήθος και πλούσια συναισθήματα, αρκετά δηλαδή για να τα μοιράζει στα δύο. Για επιχείρημα λέει μια ατάκα από το σινεμά . «Εσένα σε αγαπώ πιο πολύ, αλλά εκείνον τον αγαπάω από πιο παλιά».

Η φλυαρία της κρατάει δύο τσιγάρα, μετά πετάει το σεντόνι στην άκρη, με χαϊδεύει και θαυμάζει το «κατόρθωμά της». Η Ιουλία δε μπορούσε να ζει χωρίς να θαυμάζει κάθε στιγμή κάτι. Καθώς οδηγούσε θαύμαζε τα νύχια της.

«Κόκκινο » της φώναξα. Από θαύμα σώθηκα !

…………………………………………………………………………………………………..

φωτό από το : downslila.blogspot.com