…για το παρελθόν
28/05/2008
Νομίζεις ότι το παρελθόν δεν αλλάζει; Γελιέσαι. Αλλάζει κάθε στιγμή, επιμηκύνεται μέρα με τη μέρα, όλο και πιο πολύ, τόσο, που δεν χωράει στο μυαλό σου και αναδιπλώνεται για να χωρέσει. Λες «ξέχασα» και εννοείς «δεν θυμάμαι».
Ξεγελιέσαι απολογούμενος: «ότι έγινε, έγινε, δεν μπορεί να αλλάξει» και εναποθέτεις τις ελπίδες σου στο μέλλον, ενώ είναι ξεκάθαρο πως το μόνο που μεταβάλλεται είναι το παρελθόν αφού εκεί συσσωρεύεται κάθε βιωμένη στιγμή.
Το παρελθόν σου έχει την ίδια ηλικία με σένα, μεγαλώνει, πολλαπλασιάζεται. Ακόμα και αν αυτοαντιγράφεται σαν εγωιστικό γονίδιο, δεν καταργείται, αλλάζει μορφή σαν κορίτσι που γίνεται γυναίκα σαν ζωγραφιά που γεμίζει γραμμές, σχήματα, χρώματα.
Αν ζωή διαλέγει σχήματα, εσύ διάλεξε τα χρώματα και, όταν το κίτρινο βγάζει μάτι βάλε δίπλα του λίγο πορτοκαλί.
στους φίλους αυτού του blog
28/05/2008 at 11:32 μμ
η τελευταια προταση ειναι απ τις καλυτερες που εχω διαβασει
λες ξεχασα και εννοεις δν θυμαμαι
ειναι απιστευτο**μενω βουβη μπροστα σε 123 λεξεις**
την καληνυχτα μου:)
29/05/2008 at 12:24 μμ
Είναι μια πραγματικότητα αυτό που λές!
Σκέφτομαι όμως ότι το παρελθόν που μεταλλάσεται γενά μεταβλητά μέλλοντα προεκτείνοντας το τώρα στο άπειρο σε επίπεδο επιλογών.
Φαντάζει σαν παζλ με πάρα πολλά κομμάτια που ταιριάζουν στις ίδιες θέσεις αλλά τροποποιούν την τελική εικόνα όπως και τον χρωματικό της τόνο .
Βέβαια, το παζλ αυτό είναι εύκολο να τροποποιηθεί. Το της ζωής ήδη παρελθόν, όχι.
Μια χρονομηχανή θα έλυνε το θέμα ! Αν ακούσεις κάτι σχετικό ενημέρωσέ με σε παρακαλώ
Υ.Γ. 1) Αναφέρεσαι συχνά στο “Εγωϊστικό γονίδιο”. Το βιβλίο αυτό το είχε συστήσει ο Νανόπουλος σε περσινά σεμινάρια στη Στοά Βιβλίου. Τότε δεν το αγόρασα.
2) Και το πορτοκαλί “βγάζει μάτι”. Ίσως ένα γαλαζούλι να αποδυνάμωνε την ένταση…
Καλή σου ημέρα.
29/05/2008 at 12:39 μμ
Είναι μια πραγματικότητα αυτό που λές!
Συν την επιλεκτικότητα της μνήμης μας που βάζει τρικλοποδιές ενίοτε.
Σκέφτομαι όμως, ότι το μεταβαλλόμενο παρελθόν, γεννά μεταβλητά μέλλοντα, τείνοντας το τώρα στο άπειρο σε επίπεδο επιλογών.
Στο μυαλό μου παρουσιάζεται σαν παζλ με πολλά κομμάτια που ναι μεν ταιριάζουν στην ίδια θέση, έχουν όμως διαφορά ως προς την σύνθεση της τελικής εικόνας, αλλά και του χρωματικού τόνου του συνόλου.
Κάπως έτσι το αντιλαμβάνομαι.
Βέβαια, το παζλ αυτού του είδους μπορείς εύκολα να το τροποποιήσεις, το της ζωής ήδη παρελθόν όχι.
Μια χρονομηχανή θα το έλυνε το πρόβλημα!
Αν μάθεις κάτι σχετικό, ενημέρωσέ με σε παρακαλώ
Υ.Γ. Αναφέρεσαι πολύ στο “Εγωϊστικό γονίδιο”. Το μόνο που γνωρίζω είναι ότι αποτελεί ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο που συστήνεται. Σκέφτομαι να το αγοράσω λοιπόν.
29/05/2008 at 3:41 μμ
Δίκιο έχετε.. (Πάλι..)
!
Πιάστε χαρτί και μπογιές να ζωγραφίσουμε..
29/05/2008 at 8:50 μμ
“μ’έπιασε ένα κλάμα στο φανάρι”…
30/05/2008 at 12:30 πμ
Με καθυστέρηση λόγω πανελλαδικών
@ in the sky
Βουβή όχι, να μη μείνετε ποτέ
@ Mrs Smith
Χρονομηχανή ε; Αναρωτιέμαι αν υπήρχε και είχα την δυνατότητα να πάω μπροστά η πίσω στον χρόνο τι θα διάλεγα. Μπροστά.
Το εγωιστικό γονίδιο άργησα να το διαβάσω. Να το διαβάσετε.
@weirdo
Εγώ διαλέγω παστέλ
@φαίδρα φις
είναι νωρίς για δάκρυα
31/05/2008 at 10:53 πμ
“έχεις τα χρώματα και τα πινέλα, ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα”(Καζαντζάκης)
Αυτό θυμήθηκα διαβάζοντάς σε.. “όταν το κίτρινο βγάζει μάτι βάλε δίπλα του λίγο πορτοκαλί”
Δύσκολα θα το ξεχάσω αυτό.. Καλή σου μέρα.
01/06/2008 at 5:57 μμ
@Ανέστης
Καλό μήνα Ανέστη και χρωματιστό.
09/06/2008 at 11:53 πμ
σε ευχαριστούμε πολύ για την εξαιρετική σου αφιέρωση…
09/06/2008 at 12:22 μμ
@ stardustia
και εγώ σας ευχαριστώ για τον χρόνο που μου αφιερώνετε
22/01/2009 at 10:27 μμ
ΕΣΤΩ
To όραμα του Παρελθόντος
ας έλθει αφού τόσον το επιθυμεί.
Και ας φέρει μαζί του
τας Ελπίδας όλας
και τας Ηδονάς.
Εις τίποτε δεν θα με βλάψει.
Εμένα μου αρκεί
να σφογγισθεί καλώς προτού εισέλθει
διότι το Παρόν το διατηρώ-
έστω με μεγάλους κόπους
καθαρόν.
Γ. Χολιαστός