…για δεκαοκτώ χρόνια
Μάιος 20, 2008
Κατά βάθος, κάθε στιγμή που ζούμε περιμέναμε χρόνια για να την ζήσουμε. Περιμέναμε χωρίς να το ξέρουμε, χωρίς την αγωνία της αναμονής. Έτσι ένιωσα σήμερα, όταν πήγα την μεγάλη μου κόρη στο εξεταστικό κέντρο. Πριν δεκαοκτώ χρόνια μου φαινόταν τόσο μακρινή αυτή η μέρα. Και σήμερα μου φαίνεται ακόμα πιο μακρινή η πρώτη της μέρα, τότε που αντικρίσαμε έκπληκτοι ο ένας τον άλλον στο μαιευτήριο. Τι χαζομπαμπάς! Αλλά πόσο μου αρέσει αυτή η λέξη. Μου έρχεται στο μυαλό ξανά και ξανά εκείνη η κοινότυπη έκφραση «ήρθε η ώρα να ανοίξει τα φτερά της», την λέω στον εαυτό μου, την λέω σε φίλους και νιώθω χαρά. Και τώρα αυτή τη στιγμή νιώθω σαν να γράφω έκθεση με θέμα «Πως πέρασαν τα τελευταία δεκαοκτώ χρόνια».
Μάιος 20, 2008 at 10:44 π.μ.
Καλή της επιτυχία, να ‘σκίσει’..!!
Καλημέρα :))
Μάιος 20, 2008 at 2:25 μ.μ
Αναρωτιέμαι εάν είσαι απόλυτα ειλικρινής με τον εαυτό σου.
Γιατί ήρθε η ώρα να ανοίξει τα φτερά της… μακριά σου.
Υγιέστατο, και έτσι πρέπει. Αναρωτιέμαι όμως εάν μόνο χαρά αισθάνεσαι…
Να επιτύχει εκεί που θέλει η καρδιά της
Μάιος 20, 2008 at 3:18 μ.μ
Kι εγώ εύχομαι κάθε καλή τύχη και…
εξακολουθώ να είμαι 16 χρόνια πίσω!
Μάιος 20, 2008 at 10:17 μ.μ
@weirdo
Ευχαριστώ πολύ
Πήγε πολύ καλά σήμερα πάντως. 
@Mrs Smith
Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής για την ειλικρίνειά μου ίσως να οφείλεται στο γεγονός ότι ζω κοντά της αλλά όχι μαζί της.
@αλέξανδρος ανδρουλάκης
Καλή επιτυχία στον παιδικό σταθμό λοιπόν (αν θα πάει βέβαια)
Μάιος 20, 2008 at 10:37 μ.μ
διαβαζα τα σχολια μερικες αναρτησεις πιο κατω
εκει π μιλουσατε για τις κορες σας
και λεγατε πως τις αγαπατε
κι αλλα τετοια ομορφα π συνοψιστηκαν σε 123λεξεις-οπως παντα
ειμαι δεκαξι.κορη.οχι το κοριτσακι του μπαμπα-μαλλον της μαμας θα ελεγα.
ειμαι ευτυχισμενη.τ ειπα στην μαμα-θα τ εμαθε κι ο μπαμπας και θα χαρηκε.
τον αγαπω με μια αγαπη παραξενη.αλλοτε τν μισω.κι αλλοτε παλι αναρωτιεμαι πως μπορει κανεις να νιωθει τοσες αντιφασεις για καποιον που οι ομοιοτητες ειναι παραξενα εκκωφαντικες
πυρηνας διαφορετικων κυτταρων
κυτταρα ιδιου πυρηνα
φασκω και αντιφασκω
οσο δυσκολο ειναι να εισαι μπαμπας αλλο τοσο δυσκολευομαι να ειμαι κορη…
Μάιος 20, 2008 at 10:53 μ.μ
*εγω λεω ο ουρανος μου
το μοναδικο”μου”
Μάιος 21, 2008 at 12:25 π.μ.
@in the sky
Νομίζω μερικές φορές είναι δυσκολότερο να είσαι κόρη. Ίσως έτσι να νιώθουν και οι δικές μου αφού “αναγκαστικά” δεν ζω μαζί τους
Μάιος 21, 2008 at 8:29 π.μ.
παντα επιτυχιες..
:)))
Μάιος 22, 2008 at 1:41 π.μ.
@με το φεγγάρι αγκαλιά
Σε ευχαριστούμε. Νάσαι καλά