…του μπαμπά της

123 λέξεις από ένα σχόλιο του αλέξανδρουανδρουλακη

“Δεν μπορούμε πλέον παρά να μιλάμε σαν μπαμπάδες. Ότι κι αν κάνουμε, γράφουμε, ζωγραφίζουμε, δημιουργούμε, το κάνουμε όντας μπαμπάδες. Μέσα μου νοιώθω πως συμβαίνει μια αργή και περίεργη διαδικασία, σαν το φίδι που αλλάζει πουκάμισο. Νοιώθω μια μετάλλαξη.

Κάτι περίεργοι πίνακες που έχω φτιάξει και κάτι πιο περίεργοι που θέλω να φτιάξω, σκέφτομαι πως δεν είναι αυτές εικόνες για να τις δει η κόρη μου!

Και άλλα πολλά.

Κι όλα τα παλαβά και παλαβούς αυτού του κόσμου που αγάπησα και κάποτε τα έκανα πρότυπά μου , θα έχω τη δύναμη σε μερικά χρόνια να τα ανεχτώ ως πρότυπα της κόρης μου; Τέτοια σκέφτομαι για να προετοιμάζομαι να τα αντιμετωπίσω όταν έρθουν.

Ξέροντας βέβαια πως όλα τα σπουδαία πράγματα μας βρίσκουν πάντα εντελώς απροετοίμαστους.”