…με μυρωδιές κι αγγίγματα
05/03/2008
Το σπίτι μύριζε κύμινο και παστουρμά μέχρι έξω στη βεράντα.
Οι γυναίκες φέρανε στον παππού ούζο και μεζέ. Λίγο τυρί, ντομάτα και σουτζουκάκια τηγανιτά.
Σε εμάς έφεραν βυσσινάδα με κουλουράκια.
Ο παππούς μας κοίταξε, κατάλαβε.
Φέρτε και στα αγόρια έναν μεζέ και μια μπύρα. Μικρά παιδιά είναι;
Ύστερα χτύπησε το τσιγάρο δυο φορές στο πακέτο, Άρωμα κασετίνα.
Μέχρι δέκα τσιγάρα κάνουν καλό. Αν θέλετε να ανάβετε είκοσι, να κόβετε δέκα στη μέση.
Από το τσακμάκι ξέφυγε μια στάλα μυρωδιά βενζίνας.
Εγώ αγάπησα μια κοπέλα, την Μαρίνα. Ένα μεσημέρι στο εργοστάσιο τεντώσαμε τα πόδια μας κάτω από τον πάγκο, ξυπόλυτοι, χαδευτήκαμε.
Εκείνη έφυγε στο χωριό της. Την ακολούθησα αλλά η γιαγιά έβαλε τις μανάδες σας στο τρένο, μικρά παιδιά ηντουσαν, με βρήκαν και γύρισα.
06/03/2008 at 7:43 μμ
Τέτοια φευγιά, έχουν γυρισμό;
06/03/2008 at 10:33 μμ
@αλέξανδροςανδρουλάκης
Κι όμως έχουν. Αυτή την ιστορία είναι η πραγματική ιστορία του παππού μου. Έζησε τρεις μήνες μαζί με την Μαρίνα. Ένα απόγευμα χτύπησε η πόρτα και είδαν μπροστά τους δυο μικρά παιδιά πιασμένα χέρι χέρι που της είπαν “Θέλουμε τον μπαμπά μας”. τα είχε βάλει η γιαγιά μου στο τρένο και τους είχε γράψει την διεύθυνση σε ένα χαρτάκι.
07/03/2008 at 12:12 μμ
Εννοούσα πως το σώμα μπορεί να γύρισε πίσω, αλλά το μυαλό να μένει εκεί που ίσως πραγματικά να ήθελε να είναι
10/03/2008 at 3:09 μμ
Πικρό χαμόγελο.
Σαν γλυκό πορτοκάλι….
Κάθε φορά περνάω για κέρασμα.Και κάθε φορά το ίδιο.Φεύγω λιγωμένη…:))
12/03/2008 at 10:57 μμ
@αλεξανδρος ανδρουλακης
Ναι είμαι βέβαιος πως το πνεύμα του έμεινε πίσω. Τουλάχιστον έτσι ένιωθα όταν τον άκουγα να αφηγείται την ιστορία του σε εμάς τα αγόρια της οικογένειας.
@roxaned
Γλυκόπικρο κέρασμα λοιπόν…
24/03/2008 at 6:54 πμ
ο κόσμος μας, αν μισοκλείσεις τα μάτια και αφουγκραστείς, είναι γεμάτος από τις αύρες τέτοιων φευγιών…
24/03/2008 at 9:40 πμ
@stardustia
τα μισοκλείνω, αφουγκράζομαι, έχεις δίκιο.