…από τα Θυμιανά στα Χαυτεία
03/03/2008
Πριν γεννηθεί η μητέρα μου, ο πατέρας της έδιωξε γυναίκα και παιδιά στη Κρήτη. Νόμιζε πως το παιδί δεν ήταν δικό του. Είχε νιώσει, είχε ακούσει, για τον έρωτα του καλύτερού φίλου του για την γιαγιά μου.
Στον χρόνο πάνω της είπε να γυρίσει, αρκεί το παιδί να μεγάλωνε με τον αδελφό του στην Χίο. Η μάνα μου έζησε στο νησί όλη την κατοχή.
Ο αδελφός του παππού πέθανε χωρίς να προλάβει να της πάρει άσπρα γάντια και ποδήλατο, εκείνη όμως χαιρόταν τρέχοντας ξυπόλυτη στα χωράφια από τα Θυμιανά μέχρι τον Κάμπο.
Με την απελευθέρωση, ο παππούς πήγε στην Χίο, είδε πως το κορίτσι του έμοιαζε και το πήρε στην Αθήνα. Της αγόρασαν παπούτσια και της βρήκαν δουλειά σε κάποιο ραφείο στα Χαυτεία.
04/03/2008 at 12:06 πμ
Κι άλλο. Κι άλλο!
04/03/2008 at 8:24 πμ
τι εποχές κι αυτές..
(για εκείνους που τις έζησαν)
04/03/2008 at 10:03 μμ
@demon
blogομπιζάρισμα
@weirdo
Και ότι έζησαν ξέρεις οι γονείς μας ταξιδεύει σαν ανεπαίσθητο κύμα, ακόμα και τώρα ακόμα και έτσι.
06/03/2008 at 7:35 μμ
….ειναι κι αυτο μια αποψη για το πώς βιώνει ο καθενας το ρόλο του γονιού…μας μοιαζει το παιδι το αγαπαμε,στην αντιθετη περιπτωση μεχρι και αγνωστου πατρος μπορει να ειναι….βρε τι απιθανες στροφες στο ανθρώπινο μυαλό…
06/03/2008 at 7:42 μμ
Ιστορία με τραγικές φιγούρες.
Μόνο που δυσκολεύομαι να τις διακρίνω.
06/03/2008 at 10:38 μμ
@cook
Και αυτή είναι αληθινή ιστορία. Αυτό το παιδι έγινε το πιο αγαπημένο του. Λίγο πριν “φύγει” της ζήτησε για πολλοστή φορά συγνώμη και την ρώτησε αν έκανε καλά που την πήρε από το νησί της. Η μητέρα μου του απάντησε “ναι” και είπε ψέματα.
@αλέξανδρος ανδρουλάκης.
Ίσως σε αυτή την ιστορία αξίζουν 12345 λέξεις.
16/03/2008 at 3:27 μμ
΄για φαντάσου….και τελικά να υποθεσω πως τα παιδικά της χρόνια ήταν ευτυχισμενα;γιατί αυτό ειναι το μόνο που μετρά…η μητέρα σου μπόρεσε να τον συγχωρεσει μεσα από την καρδιά της γι’αυτή τη στάση του;
16/03/2008 at 11:18 μμ
@cook
Τα παιδικά της χρόνια είναι κάτι σαν ζεστό πανωφόρι.
Η μητέρα μου, ναι τον συγχώρεσε και τον αγάπησε πολύ. Πιο πολύ κι από την μάνα της.
23/03/2008 at 3:56 μμ
τότε η μανούλα σου έχει μια καρδια θησαυρό…θα έλεγα εγώ…
24/03/2008 at 6:56 πμ
διαβάζω τα κείμενά σου με ανάποδη χρονολογική σειρά…
ένας ολόκληρος κόσμος ξεδιπλώνεται…
24/03/2008 at 6:56 πμ
…συνέχισε έτσι…
24/03/2008 at 9:38 πμ
@cook
έχει η καψερή
@stardustia
αν σκεφτούμε ότι γράφω και γω σε ανάποδη τότε τα διαβάζεις με την σωστή. Σε ευχαριστώ.