…για μια ευχή

Λένε ψέματα πως ο παλιός ο χρόνος φεύγει.

Και να τον διώξεις, δεν το κουνάει ρούπι.

Ούτε δίνει την θέση του στον καινούργιο, αυτός έχει την δική του.

Μένει στο στασίδι του, πιστός στην λειτουργία της ζωής, ψιθυρίζοντας στον επόμενο κάθε συμφωνία που κλείσαμε μαζί του, κάθε μυστικό που του εμπιστευτήκαμε, κάθε υπόσχεσή μας φανερή ή ανείπωτη.

Τα κύτταρα του χρόνου είναι οι στιγμές, δεν είναι οι αριθμοί.

Κι αν αγαπά την πρόσθεση και την αφαίρεση, τον πολλαπλασιασμό ή την διαίρεση, μη σας γελάει.

Σαν γλύπτης, αφαιρώντας την «πρώτη ύλη», σχηματίζει τις μορφές, τις λειαίνει ή τις αγριεύει, τους χαρίζει κίνηση και συγκίνηση.

Δεν έχω λοιπόν καλύτερη ευχή για όλους από αυτή:

Είθε ο χρόνος να μας σμιλεύει όμορφα καθώς μας «αφαιρεί».