…για μια αχόρταγη σχέση.
23/09/2007
Η Γιάννα έλεγε πάντα στον άντρα της τον Μάριο. «Η σχέση αγάπη μου είναι κάτι ζωντανό που αναπτύσσεται και εξελίσσεται. Αν δεν την ταΐσεις πεθαίνει από υποσιτισμό». Με αυτά και με αυτά την τάιζαν συνέχεια. Και ήξεραν κι οι δυο τους να «μαγειρεύουν» όμορφα.
Από αδύνατη και «μη μου άπτου» στην αρχή, έγινε στρουμπουλή αλλά γλυκιά. Συνέχιζε λοιπόν το ζεύγος να την ταΐζει. Δώσε της αυτό δώσε της και το άλλο. Μέχρι που έγινε χοντρή, άσχημη, υπέρβαρη, και δυσκίνητη. Τόσο δυσκίνητη που δε μπορούσε να κάνει ένα βήμα χωρίς να την σπρώξουν.
Στο τέλος αφού έφαγε τα πάντα βαρυστομάχιασε και άρχισε να ξερνάει. Και αφού «έβγαλε» ότι «καλό» είχε φάει και είχε αλέσει σε όλη της την ζωή την παράτησαν γιατί τους βρώμαγε.
25/09/2007 at 9:50 μμ
Αγαπητοί καταναλωτές, τώρα κ στη σχέση σας, προτιμείστε τα βιολογικά προιόντα!!!
25/09/2007 at 9:54 μμ
@ paperflowers
πάντως τα βίου-λογικά “χαλάνε” εύκολα
26/09/2007 at 8:47 πμ
θα μπορούσε να είναι μια μικρή θλιβερή ιστορία, που σου αφήνει μια πίκρα στο τέλος, μια μελαγχολία. Όμως δεν συνέβη αυτό, από την αρχή με διασκέδασε πάρα πολύ, ακόμη και το τέλος με βρήκε να γελάω! Στο pc μου παίζει το “Dust in the wind” από το μπλογκ του συμπαθέστατου lockheart σε νέα αισιόδοξη διασκευή
, υπάρχει δηλ.ευχάριστη ατμόσφαιρα σ’αυτό το όχι τόσο άχαρο γραφείο ομολογώ 
Το συμπέρασμα πάντως θα μπορούσε να είναι ότι οι ανθρώπινες σχέσεις προχωράνε καλά όταν οι δρόμοι είναι παράλληλοι, διότι εάν τέμνονται διαρκώς προκαλούνται συγκρούσεις κι οπωσδήποτε όταν βαδίζουμε δεν κοιτάμε συνέχεια το διπλανό μας γιατί θα σκοντάψουμε…πόσα θα μπορούσα να πω.Καλή σου μέρα!
02/10/2007 at 7:03 μμ
opote? sxeseis on diet, sxeseis light, sxeseis me ipokatastata gia tous efpatheis plithismous… dialehte…
03/10/2007 at 9:53 πμ
@ betty
Υπάρχουν βέβαια και οι ασύμβατες ευθείες. Δεν τέμνονται ποτέ αλλά δεν είναι παράλληλες.
@ charlie alexandra
light και μεταλλαγμένες
18/10/2007 at 5:48 μμ
αχ βρε 123, πόσες τόσες σχέσεις δεν έχω δει…
19/10/2007 at 9:58 μμ
@ stardustia
τα πολλά λιπαρά σε μια σχέση καταντούν λυπηρά
25/10/2007 at 4:07 πμ
μια δυο τρεις λέξεις χρατς.
από την πρώτη μπαίνει το ψαλίδι, και κόβει το κείμενο σε καλό μέτρο πάνω σου.
ευ-νουχισμός, μουνούχισμα, μια σχέση που ξεκινά πιεστική, φοβούμενη μην πεθάνει από την πείνα.
πεθαίνει από τη σιωπή που συνοδεύει την ώρα της χώνεψης…
01/11/2007 at 8:32 πμ
Καλήσας μέρα!μ άρεσε η ιστοριούλα σας….και κάπου έχει και μιά αλήθεια μέσα της….μιλάει για πολλά πράγματα…που αφορούν μιά ερωτική σχέση και στη πραγματικότητα…οι περισσότερες σχέσεις έτσι καταλήγουν στο τέλος…..κάποια στιγμή δεν αντέχουν άλλο…..και τελικά λήγουν με πολύ άσχημο τρόπο και ενίοτε και πολύ τραυματικό…..δεν έχω δίκιο;;Με αγάπη,Αθανασία.
01/11/2007 at 1:01 μμ
@ eleni
αυτές οι ωκεάνιες σιωπές…
@ ηλιαχτίδα
Δίκιο έχεις Αθανασία. Την καλημέρα μου και καλό μήνα
20/09/2009 at 5:22 μμ
@7.
…και πολλές φορές αφήνουν κατάλυπα…