… για την νεότητα.

«Εκείνα τα χρόνια είχα τη δύναμη να χαίρομαι, και η ευαισθησία μου είχε ακονιστεί για να συλλαμβάνει το όμορφο, το εξαίσιο, το λεπτό, το ανέγγιχτο. Ήμουν νέος. Είχα καλή υγεία, δεν είχα εντρυφήσει στις απολαύσεις, δεν τις είχα χορτάσει, δεν με είχαν παραλύσει. Η ελευθερία φούσκωνε το στήθος μου. Το χαμόγελο και το φιλί της ζωογονούσαν την ύπαρξή μου σαν τον ήλιο και σαν την πνοή του ζέφυρου. Ναι, την εποχή εκείνη ήμουν πρωινός ταξιδιώτης που δεν αμφιβάλλει πως ανηφορίζοντας το λόφο θα ζήσει μια ένδοξη ανατολή. Τι κι αν το μονοπάτι του είναι στενό και κακοτράχαλο; Δεν τον απασχολεί. Έχει το βλέμμα καρφωμένο στην κορυφή που κιόλας ροδίζει και, μόλις φτάσει επάνω, είναι σίγουρος πως θ’ αντικρίσει τις χρυσές αχτίδες του ήλιου.»

Charlotte Bronte, The professor. Μετάφραση Μαρία Λαινά. Εκδόσεις ΣΜΙΛΗ