…για το καφεδάκι του Μάνου

Είχα διαβάσει κάποτε πως άρεσε στον Μάνο Κατράκη να φτιάχνει τον καφέ του. Το «μυστικό» ήταν πως δεν τον ανακάτευε. Από τότε τον φτιάχνω με τον ίδιο τρόπο –μερικοί με λένε περίεργο-. Βάζεις στο μπρίκι νεράκι, μπόλικο καφέ ,και στο τέλος την ζάχαρη. Από πάνω. Σαν ένα χιονισμένο βουνό που επιπλέει, πρόθυμο να ελευθερώσει όλα του τα αρώματα. Μην ανακατέψεις. Άφησέ τα να «λιώσουν» στη ζέστα, μόνα τους, αργά, όπως λιώνουν τα χιόνια την άνοιξη, όπως το πρώτο φως ελευθερώνει τα αρώματα της εξοχής. Τα αρώματα της ζωής αγαπούν την «νηνεμία». Δεν είμαι βέβαιος αν πρέπει η συμβουλή της «μη ανάδευσης» να επεκταθεί σε κανόνα ζωής . Κλείνω όμως προς τα εκεί. Όσο περισσότερο ανακατεύεις τα πράγματα τόσο αυτά χάνουν το άρωμά τους.