…για την “λογιστική” της ζωής
13/05/2007
Είχα κάνει ένα τρομαχτικό λάθος. Είχα μετατρέψει την ελπίδα σε προσδοκία και είχα καταθέσει το μυαλό μου σε τράπεζα αντιφατικών μηνυμάτων. Όσο αργείς να κατανοήσεις το λάθος σου, τόσο περισσότερο το υπερασπίζεις. Συνεχίζεις να το τροφοδοτείς με ζωή προσδοκώντας σε ένα τελικό κέρδος που θα καλύπτει –τουλάχιστον- το κόστος. Στο μεταξύ, επειδή τα έσοδα είναι μικρά και τα έξοδα μεγάλα, συνεχίζεις να δανείζεσαι από εδώ και από εκεί.
Όταν πέθανε η γιαγιά μου, ο παππούς μου βλέποντας τις κόρες να θρηνούν για μέρες πολλές, τις έβαλε να του φτιάξουν έναν καφέ, άναψε ένα τσιγάρο Άρωμα φίλτρο κασετίνα και τους είπε. «Αρκετά θρηνήσατε. Είχε πολλά καλά η μακαρίτισσα, Θεός σχωρέστην . Η ζωή προχωράει όμως. Ήρθε η ώρα να θυμηθείτε και τα στραβά της».
14/05/2007 at 7:58 πμ
Σοφός άνθρωπος ο παππούς. Κάπως έτσι λειτουργώ κι εγώ. Δεν έχει νόημα να αναμασάμε τα ίδια και τα ίδια. Δίνω στα γεγονότα τη σημασία που τους αξίζει ,τους δίνω τη θέση τους στο παρελθόν και δεν ασχολούμαι άλλο μαζί τους. Η ζωή πάντα συνεχίζεται και το πρόβλημα είναι ότι θα το κάνει και χωρίς εμάς , γι΄αυτό επιλέγω να είμαι μέρος της ζωής και όχι απλός παρατηρητής.
14/05/2007 at 12:16 μμ
Την τελευταία παράγραφο θα μπορούσα να την είχα γράψει, αυτούσια, εγώ! Ο παππούς τι λέει άραγε, έχει πολύ μεγάλο ζόρι να μάθεις να μην το κάνεις αυτό?
14/05/2007 at 10:17 μμ
taradela
Ναι ήταν σοφός ο κυρ Μπαλής.
Δυστυχώς άργησα να μάθω πως σε κάθε τι πρέπει δίνουμε την θέση που η πραγματική ζωή βαθμολογεί
14/05/2007 at 10:19 μμ
paperfowers
Ο παππούς δεν ζει πια. Εχει φύγει καιρό τώρα.
Και εγω κατάλαβα πως, να,ι έχει ζόρι μάθεις να μη το κάνεις αυτό.
29/05/2007 at 7:35 μμ
το σοβαρότερο…αντίδοτο!
12/06/2007 at 2:14 μμ
roidis
και με ακαριαία δράση
06/10/2007 at 4:02 μμ
Nομίζω ότι έχεις το χιούμορ του παππού σου!(και στα δύσκολα;)