… για ένα σαλιγκάρι

Είδα ένα σαλιγκάρι σήμερα. Μεγάλο, ζωντανό σκαρφάλωνε στην πόρτα του αυτοκινήτου μου. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν να ψάξω το κινητό για να το φωτογραφίσω και η δεύτερη να νιώσω τελείως ηλίθιος για την πρώτη. Νομίζω αυτό το κατάλαβε ο σαλίγκαρος γιατί κούνησε τις κεραίες του. Υποθέτω ότι κάναμε την ίδια σκέψη «Από πού διάολο εμφανίστηκε αυτός;».

Μετά θυμήθηκα ότι στην «εξοχή» – τι έξοχη λέξη- τα σαλιγκάρια βγαίνουν μετά την βροχή άρα -καταπληκτικός συλλογισμός- κάπου γύρω θα έπρεπε να υπάρχει ένα κομμάτι εξοχής. Με δεδομένη την μικρή ταχύτητα του σαλίγκαρου και την χρονική διάρκεια της βροχής θα έπρεπε να είναι πολύ κοντά μου , σχεδόν δίπλα μου. Μα βέβαια. Είχα παρκάρει δίπλα στο χωράφι μερικά μέτρα πιο μακριά από το σπίτι μου.