…για τον πόνο της

Διαβάζει απορροφημένη τα αποτελέσματα των εξετάσεων, ξεχνώντας το θυμωμένο παράπονο κάθε Κυριακή, πως δε μπορεί πια,δυσκολεύεται να διαβάσει εφημερίδα.

-   Σου έφερα τον Ριζοσπάστη σου
-   Αφού σου έχω πει χίλιες φορές ότι δε βλέπω να διαβάσω. Δυσκολεύομαι. Διάβασέ τον εσύ μέχρι να τηγανίσω τα κεφτεδάκια σου.
-   Για μένα πήρα την Αυγή.
-   Εγώ παίρνω Ριζοσπάστη στην μνήμη του πατέρα μου. Και επειδή γράφει για τους πόνους του λαού.
-   Έ τότε να παίρνω κι εγώ Βραδινή στην μνήμη του δικού μου πατέρα.
Κλείνει με θόρυβο την πόρτα της κουζίνας. Ξανανοίγει. «Για την τσίκνα στην κλείνω». Ξανακλείνει.

Διαβάζει με προσοχή το χαρτί με το αποτέλεσμα της αξονικής τομογραφίας. Δεν καταλαβαίνει, αλλά ρουφάει κάθε λέξη. Μιλάει για αυτήν. Δεν πειράζει που δεν καταλαβαίνει. Γράφει για τον πόνο της.

…πυροβολημένες

Μπορείς να δωροδοκήσεις το παρελθόν,  να κάνει λίγο τα στραβά μάτια, ή πως δήθεν παραπάτησε, σκόνταψε σε μια προεξοχή της πραγματικότητας. Διότι το έχουμε αυτό οι άνθρωποι, να κάνουμε τις αιτίες των πραγμάτων να φαίνονται αναπάντεχες προεξοχές αντί για συμφωνημένες προεκτάσεις.

Ας πάρουμε εμένα για παράδειγμα. Επανειλημμένα έχω δωροδοκήσει το παρελθόν για να αποτρέψω τυχόν επερχόμενη απαγωγή. Διότι αλλιώς είναι να διευκολύνεις το παρόν καλοπιάνοντας το παρελθόν και αλλιώς να το απελευθερώνεις με λύτρα  δανεικά. Δεν είναι εύκολο να αποφύγεις την απαγωγή.

Την τελευταία φορά που μου συνέβη  προσπάθησα να ανακαλύψω αν ο απαγωγέας μου είχε συνεργό. Ίσως για να επιρρίψω σε αυτόν τις ευθύνες. Δεν πρόλαβα. Κάποιος άλλος, άγνωστος, πλήρωσε εφ άπαξ το τίμημα της απαγωγής μου. Άφησε και ένα σημείωμα, οπλισμένο.

…για τις βοηθητικές ευθείες

Κάθομαι στο καφενείο περιμένοντας  τη δεύτερη ώρα. Την πρώτη έκανα κοπάνα. Θέλω να λύσω την τελευταία άσκηση γεωμετρίας. Τη δεύτερη ώρα γράφουμε διαγώνισμα. Αυτό το πρόβλημα με παιδεύει από χθες το βράδυ. Πρέπει να το λύσω να ανέβει λίγο το ηθικό μου.

Χρειάζομαι μια βοηθητική ευθεία. Δεν την έχω βρει ακόμα και νομίζω πως έχω δοκιμάσει τα πάντα. Ψέματα λέω. Υπάρχει άλλη μία αλλά διστάζω να την φέρω γιατί πρέπει να εγκαταλείψω τις υπόλοιπες. Θα πάει χαμένος τόσος κόπος, τόσα τρίγωνα, τόσες διχοτομήσεις, διάμεσοι, τόσες προεκτάσεις.

Πολύ δύσκολα προβλήματα αυτά που χρειάζονται βοηθητικές ευθείες . Δεν είναι ότι θέλουν έμπνευση ή πείρα. Είναι που πρέπει να τολμήσεις  να φτιάξεις ένα ακόμα πρόβλημα για να λύσεις το αρχικό. 

Χάλια θα γράψω. Χρειάζομαι μια βοηθητική κοπάνα.

…με απορίες

Πόσα χαρίσματα μπορεί να κρύψει μια αδυναμία στη σκιά της; Και αντίστροφα. Πόσες αδυναμίες μπορεί να αποκρύψει ένα χάρισμα με τη λάμψη του;

Δε ξέρω. Γι’ αυτό καλύτερα να αλλάξω την ερώτηση μήπως και την φέρω στα μέτρα μου. Το συνηθίζω. Αν δε μπορώ να απαντήσω σε μια απορία την αντικαθιστώ. Νομίζω πως  χωρίς απορίες δε μπορεί ο άνθρωπος να φτάσει στο βάθος των πραγμάτων. Άσε που έτσι, προλαβαίνεις να πάρεις μια βαθειά ανάσα πριν την κατάδυση. Οι εναλλακτικές απορίες είναι κάτι σαν εναλλακτικές μορφές ενέργειας. Να! Είδες; Κέρδισα χρόνο μέχρι να αναδυθεί μια άλλη απορία, πιο βολική.

Που είναι πιο εύκολο να ψάξει κανείς; Στο σκοτάδι ή στο εκτυφλωτικό φως;  Στο σκοτάδι βέβαια. Γιατί το εκτυφλωτικό φως δημιουργεί πολλές και σκληρές σκιές.

123 λέξεις … νυσταγμένες

Έχω μια συμπάθεια για τις μειοψηφίες. Όχι τόσο τις πολιτικές όσο τις συναισθηματικές. Μεγάλωσα με το σόι της μάνας μου. Μικρασιάτες, αριστεροί. Ο πατέρας μου μειοψηφία. Πελοποννήσιος και δεξιός.

Δε συμφωνούσα με τον πατέρα μου αλλά δε μου άρεσε καθόλου που σε κάθε επιδόρπια πολιτική κουβέντα  έκαναν κόμμα εναντίον του. Και τι να κάνει ο καψερός; Για να μην υποχωρήσει, με σύνθημα «Νύσταξα. Ώρα για ύπνο», προτιμούσε να αποχωρήσει. Σιγά μην αφήσει τους κομμουνιστές να  αρπάξουν τον μεσημεριανό του ύπνο. Ένιωθα ιδεολογικά προσκείμενος στην οικογενειακή πλειοψηφία και συναισθηματικά στην μειοψηφία.

Από τότε έχω μια συμπάθεια για τις μειοψηφίες και τον μεσημεριανό υπνάκο. Η διαφορά με το πατέρα μου είναι ότι ενώ εκείνος τα μεσημέρια έκανε την οικογενειακή του επανάσταση,  εγώ ονειρευόμουν την κοινωνική. 

…για κάτι ξυλομπογιές

Μαρκαδόροι, παστέλ,  ξυλομπογιές, νερομπογιές, μπλοκ ζωγραφικής ξεχειλίζουν το μεταλλικό καλάθι. Σαββατόβραδό, το σούπερ μάρκετ κλείνει σε λίγο, ότι φτηνό υπήρχε ξεπουλήθηκε, μόνο τα είδη ζωγραφικής έμειναν απούλητα.

Ο τελευταίος υποψήφιος αγοραστής,  είναι περίπου είκοσι χρονών, μετανάστης. Τρεις φορές πέρασα από το συγκεκριμένο σημείο, και τις τρεις τον βρήκα εκεί, να περιεργάζεται τα χρωματιστά κουτιά.

Τα μεγάφωνα μας ειδοποιούν να συντομεύουμε αλλά αυτός ακίνητος, μάρμαρο, συνεχίζει να χαϊδεύει ένα κουτί ξυλομπογιές. Τρεις πατριώτες του πλησιάζουν φωνάζοντας και τον τραβάνε προς το την έξοδο, του μιλάνε αυστηρά, προσπαθούν να του πάρουν το χρωματιστό κουτί, αλλά αυτός αντιστέκεται.

Η υπάλληλος με κοιτάζει βλοσυρά. Βάζω στο καλάθι μου βιαστικά τα τελευταία ψώνια, και πλησιάζω στο ταμείο. Στο ψυγείο ανάμεσα στα αναψυκτικά κάποιος έχει αποχωριστεί ένα κουτί ξυλομπογιές.

123 λέξεις … επιτραπέζιες

Λέω την Κυριακή το μεσημέρι να καλέσω τους φίλους μου. Να μαγειρέψω στο φούρνο κρέας με πατάτες, ένα βαθύ πιάτο τζατζίκι, μια μεγάλη δροσερή σαλάτα, να γεμίσω και μια πιατέλα με τυριά. Φτάνουν αυτά για μερικά κιλά κρασί. Δε φτάνουν;

Πρέπει να βρω κι ένα ηλεκτρόφωνο για τους δίσκους. Τσιτσάνης, Βαμβακάρης, Θεοδωράκης. Έχω και ένα ωραιότατο λευκό τραπεζομάντηλο της  γιαγιάς μου της Κυριακούλας της Σμυρνιάς. Και πετσέτες άσπρες, κανονικές από πανί, όχι ψεύτικες από χαρτί.

Όταν ήμουν μικρός, στα μεγάλα γιορτινά κυριακάτικα τραπέζια, καθόμουν και παρατηρούσα πως φερόντουσαν οι μεγάλοι στις κατάλευκες καλοσιδερωμένες πετσέτες της γιαγιάς. Άλλοι με σεβασμό, σα να ήταν από μετάξι, άλλοι βάναυσα σα να ήταν ξεσκονόπανα, όλοι με τον ίδιο τρόπο που αντιμετώπιζαν τις ιδέες τις απόψεις των άλλων.

…για μια μοιραία επιδίωξη

Το προπορευόμενο όχημα σταμάτησε απότομα. Ο οδηγός πετάχτηκε έξω με ένα σιδερένιο λοστό στο χέρι και άρχισε να κυνηγάει τον ποντικό που διέσχιζε  τη λεωφόρο. Η καταδίωξη ήταν θεαματική με τον ποντικό να έχει το πλεονέκτημα.

Σε μια απελπισμένη προσπάθεια ο οδηγός έκανε μια εντυπωσιακή βουτιά όταν το υποψήφιο θύμα τρύπωσε κάτω από το αυτοκίνητο. Η κυκλοφορία είχε σταματήσει -όλοι οι οδηγοί περίμεναν με αγωνία την έκβαση της αθέατης μάχης.

Ξαφνικά ο οδηγός πετάχτηκε όρθιος, άνοιξε το καπό και άρχισε με μανία να χτυπάει τον ποντικό που είχε βρει καταφύγιο σε μια γωνιά της μηχανής. Μετά από αρκετά άστοχα χτυπήματα, ο κυνηγός πέταξε θριαμβευτικά το  ζώο στην του δρόμου και μπήκε στο αυτοκίνητο. Προσπάθησε να βάλει μπροστά τη μηχανή, αλλά τίποτα. Ήταν νεκρή.

…αναμνηστικές

Πίνω ένα άχρωμο υγρό με φυσαλίδες και ξινή γεύση. Το ίδιο, αλλά με κίτρινο καλαμάκι, πίνει και ο ηλικιωμένος κύριος που έχει πιάσει την αγαπημένη μου θέση δίπλα στη τζαμαρία. Φοράει κασκόλ,  γυαλιά ηλίου, έχει τα χέρια σταυρωμένα ανάμεσα στα πόδια του και κουνάει συνέχεια το σαγόνι του σα να αναμασάει κάτι που δυσκολεύεται  να καταπιεί.

Εδώ και ώρα κάνει νόημα στο γκαρσόνι σηκώνοντας ψηλά το άδειο μπουκάλι του νερού. Σηκώνεται από τη θέση του. Του προσφέρω το δικό μου. «Δε το χρειάζομαι». Τοκρατάει με τα δύο του χέρια και ξανακάθεται. Γεμίζει το ποτήρι του. Δυο σταγονίτσες τινάζονται στα γυαλιά του. Τα βγάζει και μπορώ να δω τα μάτια του. Από το βλέμμα του υποψιάζομαι οτι προσπαθεί να καταπιεί τις αναμνήσεις του. 

123 λέξεις … για τον ταχυδρόμο

Ο Μανώλης ήταν ταχυδρόμος. Και ο παππούς του και ο πατέρας του, και ο πατριός του αργότερα, ήταν ταχυδρόμοι. Τρεις δερμάτινες τσάντες-ενθύμια υπάρχουν κρυμμένες σε μια ξεχωριστή κούτα στο πατάρι.

Στα παιδιά του λέει παραμύθια με ταχυδρόμους. Όλα ξεκινάνε έτσι: «Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας ταχυδρόμος. Ξέρετε, δεν υπάρχουν πια ταχυδρόμοι κανονικοί, που μοιράζουν γράμματα κανονικά, γραμμένα με το χέρι…»

Ο Μανώλης παραιτήθηκε προχθές. Η γυναίκα του θύμωσε. Πήρε τα παιδιά και πήγε στη μάνα της στο χωριό. «Ταχυδρόμος ήμουν εγώ ρε Ματίνα; Όλο λογαριασμούς μοίραζα. Όποτε με έβλεπαν ωχ έλεγαν από μέσα και από έξω τους».
Σήμερα έγραψε ένα παραμύθι, το έκλεισε σε έναν ταχυδρομικό φάκελο και με την δερμάτινη τσάντα στον ώμο ξεκίνησε να το παραδώσει στα παιδιά του.